BLOG

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ, Φωτεινές Πινακίδες - Ζωή Δασκαλάκη

Έρωτας – Ζωή Δασκαλάκη

 

Νόμιζα πως ήταν αγώνας δρόμου
μα τελικά,ήταν έρωτας.
Έρωτας με τη ζωή.
Τη φιλώ και με φιλάει.
Άγνωστοι,κρυφοί εραστές 
και γνώριμοι,αισθαντικοί συνοδοιπόροι.
Χάδια, επιθυμία και κυνηγητό.
Όνειρα, ελπίδες και ιδανικά.
Αναγνωριστικά βλέμματα 
και μεγάλα λόγια.
Όλα στην υπερβολή τους
και βουτηγμένα στη λαχτάρα.
Την κοιτώ,με κοιτάει 
και γεμίζει απορία το βλέμμα μας. 
Γνωριζόμαστε ακόμα
μα φτιάχτηκε ο ένας για τον άλλο,
κι είναι σίγουρο.
Την αγαπώ και μ΄ αγαπά.
Τελούμαι το μυστήριο της εξομολόγησης,
σε κάθε φως και σκοτάδι,
λες και δεν υπάρχει αύριο,
μα θα ζήσουμε μαζί για πάντα.
Σηκώνομαι και σηκώνεται.
Πιανόμαστε απ το χέρι συγχρόνως  
και πάμε να φύγουμε.
Σταματάμε ταυτόχρονα.
Κοιταζόμαστε στα μάτια και μιλάμε.:

“Πού να πάμε; 
Ήταν θαύμα που συναντηθήκαμε 
και τώρα θα βιαστούμε;
Κάτσε λίγο.Άσε με να σε χορτάσω.
Όπου να ‘ναι θα περάσει ο Χρόνος 
και θα μας κάνει σκόνη.
Χαμογέλασε μου,κοίτα με στα μάτια.”

Την πλησιάζω και με πλησιάζει.
Συμφωνούμε. 
Θα καθίσουμε πλάι πλάι 
και θα περιμένουμε να έρθει ο Χρόνος.
Ερωτευμένοι και γενναίοι 
μέχρι το τέλος μας.
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ, Το λογοτεχνικό εγώ μου - Άγγελος Κατσιρντάκης

Η μήτρα – Άγγελος Κατσιρντάκης

Θολή ατμόσφαιρα.
Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απ΄τη γιγάντια ξέρα, ντροπιασμένος, αμίλητος,
προβάλλοντας μόνο τα σκιάχτρα απ΄τα στεφάνια του
ως τελευταία ένδειξη εκεχειρίας.

Απάνεμη η θάλασσα, ανέγγιχτη, χωρίς χάδι.
Καιρό τώρα λαχταρούσε το κύμα στα μαλλιά της,
μα πουθενά ο Λεβάντες.

Η μήτρα της Γης ανέπαφη και στείρα,
πασχίζει να βρει συμπόσιο
μα δεν υπάρχουν χέρια να την σπείρουν,
ψάχνει πόδια να την πατούν,
μα δεν υπάρχουν πόδια,
ψάχνει παιδιά να τρέξουν στον χιτώνα της
μα τα βρήκε όλα βαλμένα μέσα της.
Και κλαίει το χώμα μαζί με τις μάνες,
την πάνω, την κάτω,
για τα παιδιά που κείτονταν μέσα στα σωθικά του,
και ήταν τέτοια η κραυγή που σείστηκε το σύμπαν,
και όλα τα κρίνα μόνο μιας αλλάξανε στο χρώμα,
και από λευκά εντύθηκαν με μια βαθιά πορφύρα
να μοιάζουν με τα χέρια μας που βούτηξαν στο αίμα.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ, Το λογοτεχνικό εγώ μου - Άγγελος Κατσιρντάκης

Η πυξίδα – Άγγελος Κατσιρντάκης

Απόψε κλείνω τις κουρτίνες.
Συνέχισε να προχωράς
ποδοπατώντας τα λοιπών και τα απών,
όσο το χνώτο στο τζάμι μας θα πυκνώνει.

Απόψε κλείνω τις κουρτίνες.
Τράβα τώρα,
και όταν σε χρώματα φτάσεις στάσου,
λέρωσε τα χέρια, το σώμα, την καρδιά σου.

Απόψε κλείνω τις κουρτίνες.
Δεν έμεινε κάτι άλλο,
δεν υπάρχει κάτι άλλο,
μόνο η πυξίδα των ματιών σου,
και λίγο χνώτο στο τζάμι.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ, Το λογοτεχνικό εγώ μου - Άγγελος Κατσιρντάκης

Το απόλυτο λευκό – Άγγελος Κατσιρντάκης

Κανείς δεν θα μπορέσει να κοιτάξει μέσα σου,
είναι αδιανόητο να δούμε το Θεό κατάματα.

Άσε τις λέξεις να πάρουν το δρόμο τους,
το χρόνο να μας οδηγήσει σε τούτη την τόσο ζεστή ουτοπία απόψε
και κάθε απόψε.
Το φως χαροπαλεύει μπρός στο απέραντο των ματιών σου,
και εγώ;
εγώ…
Χολωμένος μέσα σε ένα σκοτεινό περιτύλιγμα πλάι σου,
να κοιτάζω τις στερνές λάμψεις απ΄τα ξερόκλαδα πριν τη δύση τους,
να ανασαίνω εσένα….

Μείναμε οι δύο μας τώρα,
τα χρώματα συνουσιάστηκαν φτιάχνοντας το ομορφότερο γκρίζο του ουρανού,
Λευκό – Μαύρο,
η φωτιά στο τζάκι Άγιασε, έσβησε,
η φωτιά μας άρχισε……
Continue reading «Το απόλυτο λευκό – Άγγελος Κατσιρντάκης»