BLOG

Έρωτας – Ζωή Δασκαλάκη

 

Νόμιζα πως ήταν αγώνας δρόμου
μα τελικά,ήταν έρωτας.
Έρωτας με τη ζωή.
Τη φιλώ και με φιλάει.
Άγνωστοι,κρυφοί εραστές 
και γνώριμοι,αισθαντικοί συνοδοιπόροι.
Χάδια, επιθυμία και κυνηγητό.
Όνειρα, ελπίδες και ιδανικά.
Αναγνωριστικά βλέμματα 
και μεγάλα λόγια.
Όλα στην υπερβολή τους
και βουτηγμένα στη λαχτάρα.
Την κοιτώ,με κοιτάει 
και γεμίζει απορία το βλέμμα μας. 
Γνωριζόμαστε ακόμα
μα φτιάχτηκε ο ένας για τον άλλο,
κι είναι σίγουρο.
Την αγαπώ και μ΄ αγαπά.
Τελούμαι το μυστήριο της εξομολόγησης,
σε κάθε φως και σκοτάδι,
λες και δεν υπάρχει αύριο,
μα θα ζήσουμε μαζί για πάντα.
Σηκώνομαι και σηκώνεται.
Πιανόμαστε απ το χέρι συγχρόνως  
και πάμε να φύγουμε.
Σταματάμε ταυτόχρονα.
Κοιταζόμαστε στα μάτια και μιλάμε.:

“Πού να πάμε; 
Ήταν θαύμα που συναντηθήκαμε 
και τώρα θα βιαστούμε;
Κάτσε λίγο.Άσε με να σε χορτάσω.
Όπου να ‘ναι θα περάσει ο Χρόνος 
και θα μας κάνει σκόνη.
Χαμογέλασε μου,κοίτα με στα μάτια.”

Την πλησιάζω και με πλησιάζει.
Συμφωνούμε. 
Θα καθίσουμε πλάι πλάι 
και θα περιμένουμε να έρθει ο Χρόνος.
Ερωτευμένοι και γενναίοι 
μέχρι το τέλος μας.