ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ, Φωτεινές Πινακίδες - Ζωή Δασκαλάκη

Μαθητική – Ζωή Δασκαλάκη

/..
ΧΘΕς
Αυτά που τώρα γράφω,είναι τα πράγματα,τα γεγονότα,
όπως εγώ τα έζησα.Όπως ακριβώς εγώ τα βίωσα.
Το λέω αυτό,γιατί μια ιστορία έχει πολλές πλευρές. 
Είναι πολλά τα μάτια που την κοιτάνε 
και ο καθένας κάθεται στη δική του γωνιά και 
παρακολουθεί για δικό του λογαριασμό.
Οι γνώμες είναι τόσες πολλές,όσοι ακριβώς είναι κι οι άνθρωποι. 
Μπορεί και άλλες τόσες,μιας και οι άνθρωποι συνηθίζουμε 
να έχουμε παραπάνω από μία γνώμη. 
Όμως αφού έχεις γνώμη,κι αν θες να είναι πάντα δίκαιη,
πρέπει να ξεβολεύεσαι πότε πότε 
και να πηγαίνεις μέχρι εκεί που κάθεται
 ο ήρωας της κοινής γνώμης σου.
 Να βγάζεις για λίγο τα δικά σου παπούτσια,
 τα άνετα,τα γνώριμα, τα ασφαλή και ύστερα να φοράς
 και να κάνεις δυο ζάλα,με τ' άλλα,τα δικά του,τα ξένα.

Αυτά που θα γράψω,νομίζω πως δεν διαφέρουν πολύ 
από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Ολονών των ανθρώπων τα ίχνη, λέω πως κάπως μοιάζουν.

Θα μπορούσα να είμαι άντρας, θα μπορούσα να είμαι γυναίκα.
Είμαι κορίτσι. Νιώθω κορίτσι. Ζω σαν κορίτσι.
 Ζω όσο περισσότερο μπορώ.Έτσι,γιατί μπορώ.
Και λέω πως μέχρι το τέλος δεν θα ξεχάσω να ζω,
 ούτε και θα ξεχάσω αυτό το κορίτσι.
Πώς να την ξεχάσω ή να την αποφύγω βέβαια αυτή τη μικρή κοπέλα,
εμφανίζεται πότε δίπλα μου,πότε μπροστά μου και πότε πίσω μου 
και το μόνο που κάνει είναι να με ακολουθεί αμίλητη,
ίδια παιδί αβοήθητο,λες κι έχει όλες τις ειδικές ανάγκες 
και ταυτόχρονα όλες τις ξεχωριστές ικανότητες του κόσμου,
αλλά περιμένει εμένα να μιλήσω,να πλησιάσω,
 να την υπερασπιστώ αν και όποτε χρειαστεί. 
Ποιος εγώ,η αδύναμη,η μέχρι τώρα αμετακίνητη,
 στέκομαι ανίκανη,πότε πότε κρυμμένη 
 και την αφήνω απλά να με ακολουθεί,κοιτάζοντάς τη,
 περιμένοντας ποιος ξέρει τι..

Όλα αυτά είναι παράξενο μα,δεν τα γράφω σαν άνθρωπος που νιώθει, 
ούτε σαν συγγραφέας που εξιστορεί.
 Σε μένα μοιάζω πιο πολύ με αναγνώστη και λαχταράω 
να δω τι θα γίνει παρακάτω.
 Δεν είναι πως ανυπομονώ,αλλά είμαι πραγματικά πολύ περίεργη.

Βλέπω μπροστά μου το πρόσωπο σου και σκέφτομαι
τι θα μπορούσα να σου πω που να σε βοηθήσει.
Ναι,εσένα που διαβάζεις τώρα αυτά που γράφω.
Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα 
κι ίσως τίποτα απ' αυτά να μην ωφελεί. 
Ξέρω,δεν μου ζήτησες βοήθεια κι ίσως να μην τη χρειάζεσαι. 
Αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να μιλήσεις.
Κι αν μιλούσες,άραγε τι θα ήθελες να πεις;
Καημένε μου,δε μπορείς. 
Τώρα μοιάζεις κι εσύ με το μικρό κορίτσι και με κοιτάς,
 ακολουθώντας με σιωπηλός.
Θα σου πω εγώ.Θα κάτσω αν μου επιτρέπεις λίγο δίπλα σου 
και θα προσπαθήσω να σε κάνω να χαμογελάσεις. 
Όλα θα είναι καλύτερα μετά από ένα χαμόγελο.

Όπως σου είπα δε θυμάμαι πολλά και περισσότερο,
ποιο απ' όλα αυτά που δεν θυμάμαι,
ήταν το μεγαλύτερο μάθημα.
Έτσι,αφού ξαφνιάστηκα κι εγώ με την κενή μου μνήμη,
έψαξα και άδειασα στον καναπέ όλα τα άλμπουμ 
και τις φωτογραφίες που είχα 
κι έκατσα μ 'ένα καφέ στο χέρι,να βρω τις αναμνήσεις μου.
Μέτρησα και κοίταξα πάρα πολλούς ανθρώπους.
Η μικρή μου ιστορία παραταγμένη σε εικόνες,με γνωστούς κι αγνώστους. 
Τι να σου πω για όλους αυτούς;Μπορώ εγώ να μιλήσω για αγνώστους; 
Κι ακόμα περισσότερο,μπορώ για γνωστούς;  

Περίμενε να ανάψω ένα τσιγάρο.
 Το σηκώνει η περίσταση.
Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες λυπήθηκα κι ήταν γιατί θυμήθηκα.
Όχι πως δεν θυμόμουν μέχρι εκείνη την ώρα,μα να,
είναι που κρατούσα στα χέρια μου τη φωτογραφία 
και δεν μπορούσα να αποφύγω το βλέμμα της.
Όταν είδα τα μάτια της γιαγιάς μου,
της καλής μου γιαγιάς, της σοφής, 
η ενοχή ξανάρθε στον καπνό μου κι οι τύψεις  
βαριές κι ασήκωτες ξανακάθισαν σταυροπόδι στο στήθος μου.
Σε αυτή την εικόνα που κοιτούσα η γιαγιά μου ήταν πολύ όμορφη 
κι αμέσως σκέφτηκα πως, 
αν εκεί που ήταν υπήρχαν υλικά και αντικείμενα,
 εκείνη θα φορούσε σίγουρα τα καλά της 
και θα ήταν στολισμένη με χρυσάφι και μαλάματα.
 Περίπου όπως σε αυτή την φωτογραφία,
που είχε γίνει επίτηδες κοντινή,κομμένη ακριβώς στη μέση 
και στην μία γωνία,κάτω δεξιά,
 φαινόταν λίγο απ το άσπρο νυφικό μου.

Να,αυτό θα σου πω..
Αν θέλεις να πεις σε κάποιον ότι τον αγαπάς,
μην περιμένεις μέχρι αύριο,
 πες το σήμερα.
Αν μπορείς να κάνεις κάτι χρήσιμο για κάποιον,
 κάν’ το τώρα.
Αν θα σ άρεσε κάποιος να χαμογελάσει από ευχαρίστηση, 
 από ανακούφιση,από αγάπη,καν το αμέσως.
Αυτή τη στιγμή!

Κι άλλους είδα. Κι άλλους σκεφτόμουν. 
Ήταν πολλοί εκείνοι που έλειπαν αμετάκλητα και αδιαπραγμάτευτα,
 μα για κανέναν δεν ένιωθα τόσο έντονη την έλλειψη και την ενοχή,
όσο για αυτή τη μεγαλοκοπέλα.
Δίπλα της έγινα κορίτσι.Είδα,άκουσα,έμαθα.
Μπορεί να μην το πιστέψεις μα,
 μου έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδια της τη ζωή.
Με φρόντισε, με συμβούλεψε,με εμπιστεύτηκε.
Με αγκάλιαζε κι ένιωθα  την αγάπη 
και την ελπίδα της να μ' αγκαλιάζει..

Ακούς; Ήταν πάντα εκεί. Κι εγώ δεν ήμουν.

Όταν με χρειάστηκε,δεν ήμουν εκεί.
Κι όταν με είχε ανάγκη,δεν ήμουν εκεί.
Κι όταν με περίμενε,δεν ήμουν εκεί. 
Κι όταν βαρέθηκε και κουράστηκε πια να 
περιμένει κι έφυγε,εγώ δεν ήμουν εκεί.
Και τώρα,τώρα που εγώ κατάλαβα,
τώρα που θέλω να την ανακουφίσω, 
που θέλω να της σκουπίσω τα δάκρυα,
που σίγουρα θα τρέχουν ακόμα 
από τα καθαρά της μάτια,εκείνη τώρα λείπει,
δεν είναι εδώ. 
Είναι αργά.
 Θα σταματήσω για λίγο. Συγχώρεσε με,δεν θ αργήσω. 
Θέλω να ξεπλύνω με δάκρυα τα μάτια μου,
 μήπως και μπορέσω να δω πιο καθαρά.
Ας μείνουν όλα αυτά στο χθες..

ΣΉΜΕΡΑ

Ήρθε ένα ακόμα σήμερα. Και εγώ δεν έκανα σχεδόν 
τίποτα από αυτά που είχα αφήσει για σήμερα. 
Και πέρασαν τόσα σήμερα,που μαζεύτηκαν πολλά. 
Γιατί εγώ προσπαθώ ακόμα να ζήσω το χθες, 
με το κάθε αύριο να φέρνει τόσα,που θα μπορούσαν με το ζόρι 
να χωρέσουν σε δύο μέρες.
Σε μπέρδεψα; Στριμώχνομαι. Δεν καταλαβαίνεις; 
Δεν μπορώ να το πω πιο απλά. Δεν μπορώ να ξεφύγω φίλε μου. 
Μα περισσότερο απ' όλα,δεν μπορώ να ξεφύγω απ' το ίδιο το μυαλό μου. 
Τρομερό.!

 Πόσα πράγματα σκέφτομαι αυτή τη στιγμή.
Θα ήθελες να τ' ακούσεις ή σε έχω ήδη κουράσει; 
Είναι που δεν μιλάς κιόλας κι εμένα 
αυτή η σιωπή σου με βάζει σε σκέψεις.
Προσπαθώ τώρα και ώρα να σου μιλήσω για πράγματα προσωπικά 
κι όπως κατάλαβες το αναβάλλω συνεχώς.
Το μισό μυαλό θέλει,το άλλο μισό δε συνεργάζεται.

Τι άλλο να σου πω;Αν σκεφτώ πως θα με κρίνεις,
πως θα σηκώσεις αμέσως το δάχτυλό σου
 και θα με σημαδέψεις,δεν πρέπει να πω τίποτα. 
Μόνο να μείνω σιωπηλή και να κάτσω 
φρόνιμα,ακριβώς σαν κι εσένα.Ίσως ακόμα και να σου μοιάσω. 	
 Αν πάλι δεν σκεφτώ τίποτα κι ελεύθερη αφεθώ σαν αγρίμι,
ίσως να μη μοιάζω και να μην ακολουθώ κανενός,
αλλά κάθε λέξη θα ναι δικιά μου βούληση.
Δική μου η ευθύνη,δική μου η ποινή κι όποιο κι αν είναι το τίμημα,
 θα το ξεπληρώσω μοναχή μου,γιατί ίσως έτσι καταφέρω έστω λίγο, 
να μοιάζω του περήφανου εαυτού μου..

Όλοι περνάμε δύσκολες φάσεις κατά καιρούς,
όλοι έχουμε κακές στιγμές.
Για άλλους κρατάνε μια στιγμή,πες όσο κρατάει μια κακή σκέψη.
Για άλλους κρατάει λίγο παραπάνω,πες όσο κρατάει να δειλιάσεις
 πριν κάνεις το επόμενο βήμα.. 
Για κάποιους άλλους διαρκεί ακόμα περισσότερο,
πες όσο σταματούν να επιλέγουν,
σταματούν ν αποφασίζουν κι αφήνονται.Όπως εγώ.
 Κι αν το σκεφτείς είναι κρίμα,
 να πηγαίνω κάπου χωρίς να καταλαβαίνω καν ότι προχωράω. 
Μην το γελάς,μπορεί να γίνει.Εγώ το έζησα. 
Άφησα τον εαυτό μου,το κορμί μου,το μυαλό μου,να κοιμάται.
Ένα είδος λήθαργου,κώματος,σιωπής και ταυτόχρονα τρομερής φασαρίας.
 Και τώρα που το κατάλαβα,έχω κάνει τόσα πολλά βήματα,
έχω περάσει από τόσα μονοπάτια,τόσα τοπία,
τόσους δρόμους,τόσες ακτές 
κι εγώ δεν έχω καταφέρει να συγκρατήσω ούτε μια εικόνα. 
Ούτε μία ανάμνηση.Έχουν κρατηθεί όμως και σωθεί τα μαθήματα, 
οι αισθήσεις και οι εντυπώσεις.
Κι έτσι παρόλο που δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα,
αυτό το τίποτα εμένα μου μοιάζει πλούτος.
Ξέρω πως σίγουρα έχεις κι εσύ τον δικό σου κι ας τον κρατάς κρυφό.
Είσαι στα σίγουρα καλό ακροατήριο για κάποιον που μιλάει.

Ας κάνω πάλι ένα τσιγάρο.

Εντάξει,θα το πω.
Μπορεί να θες ή να χρειάζεται να τ’ ακούσεις από μένα.
 Αλλά πως να το ονομάσω; Αδυναμία; Αναπηρία ίσως; 
Παραίτηση,ανάγκη,συνήθεια,επιλογή.;
Δωσ’ του εσύ όποιο όνομα θες,η ουσία έτσι κι αλλιώς είναι αλλού. 
Κάποιος ή κάτι άλλο,ζει τη δική μου τη ζωή.
 Τη μία και μοναδική ζωή μου!Το φαντάζεσαι;
Αυτό είναι κλοπή!Μπροστά στα μάτια μου!
 Κι εγώ δεν κάνω τίποτα! Δεν ξέρω τι περιμένω! 
Κάθε τόσο του δίνω κι από ένα άλλο όνομα και περιμένω να 
τελειώσουν όλες οι λέξεις.
 Μα κάθε που ξορκίζω τη μια,έρχεται η άλλη κι ύστερα, 
μόλις φύγει κι αυτή,έρχεται το αποτέλεσμα και τα μπερδεύει όλα.

 Αυτό που θέλω να πω κι όλο το γυροφέρνω 
είναι πως η κατάθλιψη με παρέλυσε. 
Τυλίχτηκε σαν δίχτυ γύρω μου,μου έκλεισε τα μάτια 
και απήγαγε τη μικρή κοπέλα. 
Μια κατάθλιψη με μεγάλη δύναμη,με τροφή της την αδυναμία μου.  
Αυτό σημαίνει πως για πολύ καιρό μου έκαναν παρέα κακές σκέψεις.
Αγνοούμενη,φοβισμένη,δειλή,καθόμουν στο σκοτάδι
 και έκλαιγα για κάθε λόγο,
μα περισσότερο για τη μικρή κοπέλα που ένιωθε μόνη,
αδύναμη και εγκαταλελειμμένη. 
Είχε χαθεί κάθε ελπίδα για σωτηρία.
Διάφορες ουσίες ήρθαν για να αποδείξουν,
πως τίποτα πια δεν μπορούσε να γίνει.

Ας μη γελιόμαστε. Ξέρουμε πως αυτό δεν είναι καλό.
Είχα γνώμη,είχα γνώση,αλλά δεν είχα καμία απολύτως δύναμη.
 Κι ενώ αφηνόμουν,μαζί και κρατιόμουν.
Κρεμόμουν και βασιζόμουν ταυτόχρονα. 
Καθυστερούσα κι όμως έφτανα αρκετά νωρίς.
 Ο καπνός και το οξυγόνο,στα ίδια ακριβώς επίπεδα.
Όλες οι αντιθέσεις και οι ομοιότητες,μέσα στο ίδιο φυλακισμένο σώμα.
 Κι έτσι χωρίς να ξέρω πως,
κατάφερνα να παραλύω μόνο το μισό μυαλό μου. 
Ενώ ένιωθα την αυτοκαταστροφή να με κυριεύει,
 ταυτόχρονα ένιωθα κι ολοζώντανη,μάχιμη,ενεργή. 
Καταραμένο μου μυαλό,πόσο με έχεις βασανίσει..

Μη με στραβοκοιτάζεις. Δεν θέλω να απολογηθώ. Όχι πάλι.
Δεν αξίζεις τις τόσες δικαιολογίες που θα βρω να πω.
Αν είσαι ήδη εχθρός μου και με αντιπαθείς,όπως λένε,
 έτσι κι αλλιώς δεν θα τις καταλάβεις 
κι αν είσαι φίλος μου και μ αγαπάς, 
έτσι κι αλλιώς δεν τις χρειάζεσαι αλλά έτσι,φιλικέ μου εχθρέ, 
για να μη σε παιδεύει η περιέργεια,
θα σου πω πως όλα έγιναν όπως έπρεπε.
Δεν έπρεπε να γίνει το παραμικρό διαφορετικά.

Είναι λίγο μπερδεμένο και περίπλοκο για να το καταλάβεις,
 αλλά εγώ όλα αυτά δεν τα λέω για να με καταλάβεις.
Τα λέω για να ημερώσω τους ταραγμένους κι ας πεις εσύ πως εκθέτομαι. 
Είναι οι αλήθειες μου.Μέσα απ αυτές γινόμαστε Άνθρωποι.Μαθαίνουμε. 
Έπρεπε να κάτσω φτωχή δίπλα σε φτωχούς 
και εθισμένη δίπλα σε εθισμένους. 
Έπρεπε να κλάψω μ αυτούς που κλαίνε και 
να τριγυρίσω άρρωστη ανάμεσα σε αρρώστους. 
Μοναχική μαζί με μόνους,παρηγορήθηκα από ανθρώπους απαρηγόρητους 
και έμαθα κάθε συναίσθημα,κάθε πράξη,στην πράξη.
 Πως αλλιώς θα μπορούσα να μάθω; 
Αυτή είναι η αληθινή γνώση. Ο αληθινός θησαυρός. 
Καταλαβαίνεις πόσο τυχερό κορίτσι ήμουν;

Ναι. Ήμουν. Μέχρι πρόσφατα που αυτή η κοπέλα που σου έλεγα χθες,
 ήρθε κι έκατσε ακριβώς απέναντι μου. 
Με κοίταξε με ένα διαπεραστικό βλέμμα και πάλι δε μίλησε.
 Το βλέμμα της ούρλιαζε,μα εκείνη στεκόταν σιωπηλή. 
Κι αυτό με τάραξε. Ξέρεις γιατί δε μιλάει;
 Γιατί πρέπει εγώ να αποφασίσω. 
Η απόφαση πρέπει να είναι,επιβάλλεται να είναι δική μου. 
Απ την αρχή της μέχρι και το τέλος.
 Και εγώ σε διαβεβαιώ,αφήνω πάντα τις αποφάσεις για αύριο.

Το μόνο που θα κάνω τώρα είναι να φτιάξω άλλο ένα τσιγάρο. 
Και καθώς το στρίβω σκέφτομαι πως πρέπει να σταματήσω
 να αρρωσταίνω τον εαυτό μου.
Αλλά τελικά το ανάβω. Κι όπως κάπου άκουσα:
“Οτιδήποτε προηγείται του "αλλά", καταργείται.”
 Ίσως αύριο..
 
ΜΕΤΑΞΎ ΣΉΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΎΡΙΟ 

Είναι ξημερώματα. Δεν έχω κοιμηθεί ακόμα. 
 Φταίνε οι σκέψεις. Και να φανταστείς πως όλες αυτές οι σκέψεις, 
ξεκίνησαν για να κάνω μια εργασία.
Να γράψω για κάτι που με άλλαξε σαν άνθρωπο. 
Αυτό δηλαδή πρέπει να είναι το αποτέλεσμα. 
Κι επίσης να χαμογελάσεις. 
Μην στεναχωριέσαι,δεν το ξέχασα. Γι αυτό συνεχίζω να γράφω.
 Δεν θέλω να φύγεις πριν σκάσει η ψυχή σου ένα χαμόγελο..

Οι σκέψεις που λες είναι πολλές. 
Είναι τόσες πολλές,που χρειάζομαι χρόνο.
 Χρειάζομαι χρόνο για να τις βάλω σε τάξη,σε μια σειρά που λένε. 
Σου είπα πράγματα που με στεναχωρούν κι είμαι σίγουρη
 πως σου έφεραν κι εσένα μια θλίψη. 
Ξεκίνησα προσπαθώντας να σε συμβουλέψω,
πιστεύοντας πως κατά κάποιο τρόπο θα σε βοηθήσω. 
Αυτή ήταν η αρχική σκέψη. 
Αργότερα όμως έγινε κάτι που, όπως θα έμαθες,
έτσι έπρεπε να γίνει.Σου συστήθηκα,σε άφησα να κοιτάξεις 
λίγες απ τις φωτογραφίες μου. 
Κι εσύ αλλόκοτος και διαφορετικός,ίσως το μόνο που είδες
 να ήταν το νυφικό μου.
Ίσως πάλι,να ένιωσες στα χείλη σου την αλμυρή γεύση απ τα δάκρυα μου.
Μπορεί ίσως,να μύρισες τον καπνό του τσιγάρου μου. 
Ίσως πάλι,να κοιτούσες πίσω μου τον ουρανό με τα υπέροχα χρώματα,
 καθώς η γη θα έκανε έναν ακόμη κύκλο.
 Όλα μπορεί και όλα ίσως..

Το τέλος κοντοφτάνει. Σε λίγο θα σταματήσουν τα λόγια,
τα φώτα θα σβήσουν και οι πολλές μου σκέψεις,οι μοναχικές,
οι τρελές,οι περίεργες,θα αρχίσουν να φτιάχνουν όνειρα. 
Πριν φύγω όμως δάσκαλε,μόλις λίγα λεπτά πριν το τέλος,
 πες πως θα σ αφήσω να διαβάσεις μια σελίδα απ το ημερολόγιο μου.

../../..

Ξεκίνησα το σχολείο. Η πρώτη σοβαρή σκέψη που έκανα,ήταν:
Πόσοι πολλοί δάσκαλοι σε ένα τόσο μικρό χώρο! 
Για εσάς λέω. Για όσους διαβάσουν τι γράφω εδώ.
Αφού το διαβάζεις σημαίνει πως είσαι κι εσύ
 ένας από τους δασκάλους μου.
 Να ξέρεις,είσαι πολύ ξεχωριστός για μένα. 
Κι εγώ μπορείς να πεις,πως δάσκαλός σου είμαι.
 Η μαθητική μου ταιριάζει περισσότερο
 κι ίσως να είμαι ο χειρότερος δάσκαλος που θα μπορούσες να έχεις,
μα ακόμα κι έτσι,
θα καταφέρω τουλάχιστον να σου θυμίσω,ποιος δεν θέλεις να 'σαι.

Καθημερινά βρισκόμαστε σε ένα τεράστιο μάθημα,
με άπειρους δασκάλους,με πίνακες γεμάτους πληροφορίες,
αμέτρητες εικόνες,άφθονα ερεθίσματα για σκέψη και προβληματισμό.

Είμαστε τυχεροί που ζήσαμε σε τούτο τον τόπο. Σε τούτη την εποχή. 
Είμαστε γενικά τυχεροί που ζήσαμε. Έστω κι αν κρατάει τόσο λίγο. 
Ζούμε τόσα λίγα χρόνια,που από μόνοι μας 
δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε τίποτα,
αν κάποιοι δεν έβρισκαν τρόπο να τα μεταφέρουν μέχρι εμάς.
Φαντάζεσαι κάθε άνθρωπο,στον ελάχιστο χρόνο που έχει,
να κατάφερνε να εφευρίσκει και να κατασκευάζει από την αρχή 
νέα πράγματα κι ύστερα μόλις πεθάνει,να πεθαίνει μαζί του
 και η αποκτημένη γνώση,τα αντικείμενα;
 Ακόμα δεν θα ξέραμε πώς κατασκευάζεται ένας ξύλινος τροχός,
 ή ακόμα χειρότερα,δεν θα καταλαβαίναμε πως γράφουμε ιστορία..
Ίσως να χάσαμε λίγο το δρόμο,
μα τους δρόμους εμείς δεν τους φτιάχνουμε;

Από μικρή είχα αναζητήσεις,περιέργεια. Απλά δεν το ήξερα.
 Τα μάτια μου όμως κατέγραφαν κι έσωζαν. 
Το μυαλό μου αποθήκευε και συγκρατούσε κομματάκια,λες από παζλ. 
Δεν είχε καμία σημασία και κανένα λόγω ύπαρξης το καθένα από 
μόνο του. Είχαν μόνο χρώματα. 
Τα περισσότερα σκούρα,μερικά φωτεινά,άλλα σαν σκιά.
Αλλά δεν μπορούσαν να δώσουν καμία ολοκληρωμένη εικόνα,
όσο και να τα κοιτούσα,δεν μπορούσαν να ταιριάξουν μεταξύ τους. 
Τα άφησα λοιπόν για χρόνια, ξεχασμένα σ ένα κουτάκι,
 στο κομοδίνο της ψυχής μου.
Η μικρή κοπέλα τα είχε φυλάξει.

 Συνεχίζοντας την πορεία του δρόμου μου, 
συνέχισα άθελα μου να συλλέγω κομματάκια απ' αυτό το φανταστικό παζλ 
και το μικρό κορίτσι,συνέχιζε να τα φυλάει στο αόρατο κουτάκι. 
Όταν δε πήγα στο σχολείο, ήρθαν κι άλλα κομματάκια,πιο φωτεινά,
πιο καθαρά,με περιγράμματα και πολλά σχήματα. Κι όχι μόνο αυτό..
 Είδα πως υπάρχουν άνθρωποι,που γνωρίζουν για το αόρατο παζλ 
και μάλιστα, φτιάχνουν κι εκείνοι από ένα.!  
Δεν μπορώ να το περιγράψω τόσο ξεκάθαρα,αλλά μπορώ να σε διαβεβαιώσω 
πως η μικρή κοπέλα πήρε την καρέκλα που καθόμουν και της άλλαξε θέση.
 Την έβαλε αλλού. Κάπου που έχει πολύ ομορφότερη θέα.
Κι από κει,που βλέπω λίγο καλύτερα τον κόσμο,
 συνεχίζω να μαζεύω κομματάκια με νέα χρώματα και σχέδια. 
Ποιος ξέρει τι όμορφες εικόνες θα προκύψουν..

Κοιμόμουν λες,και ξύπνησα μικρή,άμαθη,μα με σώμα μεγάλο,
με πόδια ψηλά και χέρια δουλεμένα.Το μυαλό όμως,το πνεύμα μου,
 ήταν σαν μικρού,περίεργου παιδιού,που αισθάνεται 
τέτοιο δέος και τέτοιο θαυμασμό για όλα,
που από τη συγκίνηση του έρχεται να κλάψει.
Και στα μάτια πολλών που με κοίταξαν,είμαι σχεδόν σίγουρη,
 φαινόμουν γονατιστή,σκυμμένη, μα εγώ το κεφάλι μου
 το ένιωσα όρθιο και το ανάστημα μου,ακόμα πιο ορθωμένο.

 Εντάξει.Ξέρω πως κουράστηκες. Αν δεν σταμάτησες ήδη να ακούς,
θέλω να σου πω και κάτι τελευταίο.
Δεν είναι συμβουλή,δεν πρέπει να ακολουθείς καμιά γνώμη 
κι ειδικά τη δική μου,μα κάπου τ άκουσα
 και μ΄άρεσε και μ’έβαλε σε σκέψεις.

"Ο πραγματικός "ήρωας" διασκεδάζει μόνος του.
Γιατί η ζωή είναι μια τέχνη και η τέχνη δεν
είναι για τους πολλούς,ούτε είναι για τους λίγους,
είναι πάντα για τον καθένα χωριστά."
   
Το πιασες μάγκα μου.;

../

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μαθητική – Ζωή Δασκαλάκη”

  1. Εκπληκτικό! Ο κάθε άνθρωπος υποφέρει γοερά μέσα του, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, ο κάθε άνθρωπος έχει μια τάση στην δυσθυμία.. Είναι σπουδαίο να μπορείς να μοιράζεσαι τους προβληματισμούς, τα συναισθήματά σου, τα βιώματά σου και να μεταδίδεις μηνύματα τα οποία μπορούν να βοηθήσουν κι άλλους ακόμη και εσένα τον ίδιο. Η ζωή σε κάνει και δάσκαλο και μαθητή και χαμένο και νικητή!
    Συγχαρητήρια Ζωή Δασκαλάκη!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s