Ένας άλλος κόσμος - Μαρία Φραγκάκη, ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Η μάσκα του έρωτα – Μαρία Φραγκάκη

Χτες το βράδυ και μετά από έναν μαραθώνιο ταινιών με τους φίλους μου, έπεσα στο κρεβάτι με μία απορία: Πώς έγινε έτσι ο έρωτας; Που πήγε η νεράιδα και το παλικάρι; Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα. Ο Ερωτόκριτος. Ο όφις και κρίνος. Τι απέγιναν όλες εκείνες οι ιστορίες που ανύψωναν την αγάπη και την έκαναν κάτι το ιερό, κάτι που άξιζε να θυσιαστείς για να αποκτήσεις; Πώς φτάσαμε στον ρομαντισμό της βίας, της απόρριψης, της απιστίας, της σάρκας;

Έχουμε εθιστεί σε έναν άρρωστο τρόπο σκέψης. Είμαστε όλοι υπνωτισμένοι και όλοι υπνωτίζουμε ο ένας τον άλλον. Πιστεύουμε ότι η πραγματική αγάπη δεν υπάρχει γιατί όλα γύρω μας είναι κάλπικα και τόσο μα τόσο μάταια. Μήπως όμως είμαστε εμείς ανίκανοι να αγαπήσουμε πραγματικά και ζούμε τον έρωτα μέσα από τη σάρκα και το ξέσπασμα της εσωτερικής μας ανασφάλειας;

Νιώθω ότι έχουμε σοβαρά προβλήματα συνείδησης. Κλονισμένες αρχές και αξίες που σκεπάζονται κάτω από το πέπλο του παλαιού και του ξεπερασμένου. Αντικαταστήσαμε τον έρωτα με το πάθος των παθών μας και την αγάπη με την εφήμερη απόλαυση. Πώς καταλήξαμε όμως εδώ;

Σε μία εποχή που όλα φθείρουν, φθείρεται και η αγάπη. Μετατρέπουμε κάθε μέρα τους εαυτούς μας σε αναλώσιμη ύλη. Φτιάχνουμε ένα φανταχτερό περιτύλιγμα και το πλασάρουμε στον κόσμο. Και τα μάτια του κόσμου είναι κλειστά και μέσα στο σκοτάδι βλέπουν τη λάμψη από τα φωτεινά χρώματα και θαμπώνονται. Και αυτό γιατί ξεχάσαμε να κοιτάμε, όπως ξεχάσαμε και να αισθανόμαστε.

Βλέπω ανθρώπους που αρνούνται πεισματικά να απορρίψουν οποιαδήποτε πρόταση. Όλα τους φαίνονται νέα και συναρπαστικά. Εμπειρίες. Η λέξη που αντικατέστησε τη λαιμαργία. Μία λαιμαργία που μας οδηγεί από το ένα κορμί στο άλλο, από ηδονές σε ηδονές και από το χάος στο κενό.

Κορίτσια που χάνουν την αθωότητά τους πριν καν ανακαλύψουν τη μαγεία που δίνει η υπομονή, το πέρας του χρόνου και η ωρίμανση. Αγόρια που επιζητούν την ένταση μέσα από την εξωτερίκευση αρχέγονων ενστίκτων πριν να αντιληφθούν την ανδρεία που κρύβουν ο σεβασμός, η προστασία και η φροντίδα.

Η λέξη ιππότης χάθηκε γιατί δεν υπάρχουν πια πριγκίπισσες ή και το αντίθετο. Μπορεί ο έρωτας να ήταν πάντα έτσι κι εγώ να έχω μετατραπεί σε θύμα παραμυθιών. Μπορεί πάλι να υπερβάλλω και να βρίσκομαι υπό την επήρεια κινηματογραφικά κατασκευασμένων λογισμών.

Όμως ένα ξέρω. Δεν υπάρχει πιο αληθινό και δυνατό συναίσθημα από αυτό που έρχεται με το σμίξιμο δύο ψυχών, προορισμένες η μία για την άλλη, πλασμένες με αγάπη, ζυμωμένες με χαρά και λύπη, με σημάδια πάλης και με ένα εγώ.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s