Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Κι εσύ, δεν είσαι ακόμα – Βίκυ Κατσαρού

Κοίταξα αριστερά μου και ήταν αδιέξοδο. Τόσες και τόσες φορές είχα περπατήσει αυτή τη διαδρομή,

Κι όμως κοίταξα αριστερά μου να βεβαιωθώ ότι καμία απειλή δεν επίκειται

Να με ισοπεδώσει: Όχι ακόμα.

Κοίταξα τα πόδια μου, το χώμα είχε ανακατευτεί με τη βροχή, και τρόμαξα ότι τα νερά μετατράπηκαν σε αίμα,

άρχισαν να ανοίγουν οι πληγές του Φαραώ.

Οι δικές μου: Όχι ακόμα.

Τώρα στριφογυρνώ στο κρεβάτι μου ιδρωμένη, τα σκεπάσματα είναι τόσο βαριά

Που φαντάζουν αδιέξοδο.

Το στρώμα μου μουσκεύει η βροχή και τα σεντόνια τυλίγονται στο παγωμένο δέρμα μου

Σαν γάζες, για  να μην αρχίσουν οι πληγές μου να ανοίγουν.

Κι εσύ: Δεν είσαι ακόμα.

Μια πόλη ατμίζει και εξαχνώνεται και τα μάτια μου γυαλίζουν κίτρινα

Μέσα στο κλουβί του ύπνου μου,

Περιμένοντας τον λόγο σου που δεν θα με ξυπνήσει,

Περιμένοντας μόνο να ακουμπήσεις το ψυχρό μου σώμα στο ζεστό σου στέρνο,

Η ανάσα σου να με στεγνώσει, το στόμα σου να με ταΐσει,

Οι χτύποι της καρδιάς σου να θυμίσουν στη δική μου

Πώς είναι να χτυπάει, να πάλλεται, να είμαι ζωντανή.

Όμως στο αυτί σου ασημένια υγρά συρίσματα αφήνω, να σου πω:

Εσύ: Δεν είσαι εσύ ακόμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s