Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Εσθήρ – Βίκυ Κατσαρού

Και ως είδεν ο βασιλεύς την Εσθήρ την βασίλισσαν ιστάμενην εν τη αυλή, εύρηκε χάριν ενώπιον αυτού. και εξέτεινεν ο βασιλεύς προς την Εσθήρ το χρυσούν σκήπτρον το εν τη χειρί αυτού. και επλησίασεν η Εσθήρ, και ήγγισε το άκρον του σκήπτρου.

Και όταν η Εσθήρ παρέβηκε τον περσικό νόμο και πήγε να δει τον βασιλιά παρά τη θέλησή του, εκείνος έτεινε σε αυτήν το σκήπτρο του και τα σπαθιά παραμέρισαν, δίνοντάς της άφεση και ζωή, και υπογράφοντας τη δική του μεταμέλεια.

Και τότε η Εσθήρ έκανε ένα βήμα προς το μέρος του και βρέθηκε στο δωμάτιό μου να μου χτενίζει τα μαλλιά. Βασίλισσα αυτή, ντυμένη την πιο όμορφη περιβολή της με τις ξανθιές πλεξούδες της γυαλιστερές, κόσμημα πραγματικό, να χτενίζει εμένα, εμένα την εξόριστη, που ακόμα κι ο Δημιουργός μου, και κατόπιν ζωοδότης μου, δεν με αποκάλεσε εκείνη τη σημαντική στιγμή της γέννησής μου γυναίκα, αλλά τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου. Ήμουν το «τούτο». Ήμουν ένα οστό από τα οστά του, ήμουν ένα κομμάτι σάρκα από τη σάρκα του. Η ύπαρξή μου ήταν κομμάτι της δικής του ύπαρξης, άσθμαινα στη σκιά εκείνου που παρουσιαζόταν ως θεός μου, μάνα και πατέρας μου μαζί.

Η βασίλισσα Εσθήρ που έγινε θεϊκό όργανο να σωθεί ο λαός του Ισραήλ τώρα χτένιζε εμένα, χωρίς ένα κομμάτι ύφασμα τη γύμνια μου να κρύβει, γιατί αυτή ήταν η τιμωρία μου, να είμαι για πάντα εκτεθειμένη στο γένος των ανθρώπων,  να μην μπορέσω να ξεχάσω ότι επέλεξα να φάω τον καρπό και να διακρίνω το καλό και το κακό. Εγώ όμως ήξερα ότι τρώγοντας εκείνο που ο Θεός μου απαγόρεψε, θα μπορούσα πια να αποδεχτώ τη γύμνια μου αυτή και θα έκανα την πρώτη δική μου, κατάδική μου επιλογή. Την πρώτη δική μου, δική μου δική μου δική μου επιλογή. Και ο φιλεύσπλαχνος δημιουργός μου μου φόρεσε έναν τρίχινο χιτώνα, το δέρμα μου να γδέρνει, και με έδιωξε με κατάρες βαριές και αναστεναγμούς και την καταδίκη του θανάτου. Μα δεν μπόρεσε να δει ότι όταν εγώ του γύρισα την πλάτη ήδη χαμογελούσα, γιατί πρόλαβε να με ονομάσει Ζωή. Ήμουν η Ζωή που επρόκειτο να πεθάνει. Ήμουν η Ζωή που με το αμάρτημά της έλιωσε τη σκιά του που έκρυβε το φως μου τιμωρώντας με σε ανυπαρξία, και τώρα πια μπορούσα να πεθάνω.

Και τώρα η Εσθήρ λούζει με τα δάκρυά της τα μαύρα μου μακριά μαλλιά που είναι ο μόνος τρίχινος χιτώνας που κρύβει λίγη από τη γύμνια μου, καθώς εκείνος του παραδείσου υπάρχει απλά γύρω από τους αστραγάλους μου, σαν μια ζώνη χαλαρή, που αν δεν προσέξω όμως μου στήνει εμπόδια και με γκρεμίζει.

Η Εσθήρ λούζει με τα δάκρυά της τα μαλλιά μου και με χτενίζει. Βασίλισσα αυτή περιποιείται εμένα την εξόριστη, την έκπτωτη, τη μητέρα της Ζωής, εκείνη που γέννησε τον Κάιν και τον Άβελ, το κακό και το καλό, κι εκείνη όμως που θα γινόταν μητέρα όλων των γυναικών, μέχρι ο θεός μου να μεταμελήσει και να στείλει στα παιδιά μου σωτηρία.

Η Εσθήρ ήρθε απόψε σε εμένα για να με ευχαριστήσει για το μεγαλύτερο δώρο που της έκανα, γιατί κι εκείνη είναι κόρη μου, και τώρα επέλεξε κι αυτή να ζήσει όχι ως φερέφωνο του δημιουργού της, αλλά ως άνθρωπος.

Την ελευθερία της βούλησης, μου είπε και επέστρεψε στον κόσμο της.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s