Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Η γυναίκα της Σονάτας – Βίκυ Κατσαρού

Χειμωνιάτικο βράδυ. Παλιό μικρό δωμάτιο. Έχω ανάψει ένα μικρό αδύναμο φως. Από τις γερασμένες γρίλιες δεν χωράει να μπει το φεγγαρόφωτο. Μιλάω στον εαυτό μου.

Αυτό το χειμωνιάτικο βράδυ η μοναξιά με πνίγει. Με στραγγαλίζει τόσο αθόρυβα, απαλά,

Όμως οδυνηρά, που φτάνει στο χείλος της υπαρξιακής μελαγχολίας.

Δεν μπορώ να βρω αναπαμό. Στο μυαλό μου αυτιστικά επαναλαμβάνω τη μελωδία από πιάνο.

Ο μόνος ήχος που με καθησυχάζει, κυριεύει και εξαϋλώνει.

Κάθε βράδυ και κάθε πρωί η ίδια εμμονική συνήθεια: να επαναλαμβάνω τις νότες

Στο μυαλό μου.

Μόνη μου. Φοβάμαι ότι θα ξεχάσω κάποια μέρα ποια είμαι, αφού άλλος κανείς

Δεν θα ’ναι μάρτυρας της δικής μου ύπαρξης.

Φοβάμαι ότι κάποια μέρα θα γίνω η γυναίκα εκείνη στη σονάτα του σεληνόφωτος

Μόνο που εμένα δεν θα με ανταμώνει ούτε το φεγγάρι. Σκοτάδι μόνο

Και φως τεχνητό. Σκοτάδι τόσο που τα άσπρα πλέον μαλλιά μου

Θα φαντάζουν  ακόμα μαύρα.

Κι ο φόβος μου θα είναι ο ίδιος με τη γυναίκα της σονάτας:

Θα έχουν ασπρίσει τα μαλλιά μου, μα η καρδιά μου δεν θα ασπρίζει.

Η καρδιά μου θα επιθυμεί. Διακαώς.

Και το πιάνο εκείνο που η γυναίκα της σονάτας το θωρεί φέρετρο των επιθυμιών της

Για μένα θα είναι η οδός να προλάβω έστω ένα φεγγαράκι δυο μερών

Να ραγίσει λίγο το σκοτάδι.

Γιατί έτσι αναπαμό δεν βρίσκω.

Πότε στο κρεβάτι μου διπλώνομαι στα δύο, να φτάσω να αγκαλιάσω τον εαυτό μου,

Πότε κάθομαι στην κουνιστή καρέκλα,

Να σβήνω τις σκέψεις μου στο χρυσό φως του φανοστάτη στην άσφαλτο που λιώνει.

Πότε κάθομαι να γράψω δύο λέξεις, να αφήσω το βάρος μου στο ελαφρύ χαρτί,

Από πάνω μου να φύγει.

Πότε φαντάζομαι ότι μέσα μου έχω μια αρκούδα

Με κρίκους, λουριά και με σκισμένα χείλη, που πρέπει να βρω τη δύναμη

Να την ελευθερώσω, άγριο θεριό, να μη λέει ευχαριστώ για πενταροδεκάρες.

Και η μουσική στο μυαλό μου όλο και δυναμώνει.

Είναι τα ευαίσθητα πλήκτρα της σκέψης μου ή κάποιος με καλεί να βγω

Από το γερασμένο σπίτι;

Μόνο που εγώ, όχι όπως η γυναίκα της Σονάτας, δεν θα του πω:

Άφησέ με να έρθω μαζί σου.

Δεν επιθυμώ να βγω στην παρηκμασμένη πολιτεία. Όχι δεν το επιθυμώ.

Εγώ είμαι η άχνα της βραδιάς, το τζάμι που ραγίζει, τα βήματα που σέρνονται

Και δεν ακούγονται αλλά θέλουν να ακουστούν.

Κι εσύ θέλω να είσαι ο πορθητής μου.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s