Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Μη φοβάσαι, σ’ αγαπώ – Βίκυ Κατσαρού

Ο καθένας με τους δαίμονές του, μου είπε, κι εγώ αγάπησα τους δικούς του.

Ο καθένας έχει τους δαίμονές του, μου είπε, και αγάπησα και τους δικούς της.

Μην πολεμάς άλλο σε παρακαλώ, μου είπε, αυτούς που με στραγγαλίζουν

πότε θα τους διώξεις;

Των άλλων όσο νανουρίζεις, δυναμώνεις τους δικούς μας.

Κι εγώ χρόνια σε περίμενα, δυνατή πολύ να γίνεις, να ’σαι πια αρκετά μεγάλη,

Να τους πιάσεις από τον λαιμό και να τους ξορκίσεις, για να μπορέσω εγώ να υπάρξω,

Ανύπαρκτη για χρόνια, σου κραύγαζα με τρόμο αιώνια ανυπαρξία,

Να ξεμουδιάσεις πια εσύ, γιατί πλέον είσαι αρκετά δυνατή.

Κύκλωπες και συμπληγάδες, Σειρήνες εφιαλτικές και απατηλές,

Να τους διώξεις έναν έναν και να με καθησυχάσεις,

Περίμενα τόσα χρόνια μέσα σου, μεγάλε μου Εαυτέ, δυνατή πια πολύ Εσύ,

Να με σηκώσεις αγκαλιά και να με νανουρίσεις,

Να με φιλήσεις στα μαλλιά, την παιδικότητά μου να αναπνεύσεις,

Να χαμογελάσω

και να φανεί ξανά αυτό το αχνό κενό στα μπροστινά μου δόντια,

Να μου χαμογελάσεις πια και συ, μεταφυσική η στιγμή αυτή, που εγώ,

Το αιώνιο παιδί μέσα σου, Μεγάλε μου Εαυτέ, ήρθα να σε βρω τώρα πια

Που κατάφερες να με ελευθερώσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s