Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Το τίποτα που γίνεται τα πάντα – Βίκυ Κατσαρού

Μήτρα θεϊκή, ζεστή, αρχέγονη, σάρκα, οστά, αίμα, ύλη, σκοτάδι και μετά φως. Κλάμα. Το κλάμα σημαίνει ζωή, σημαίνει ανάσα. Οι δυνατοί κλαίνε, γιατί μέσα από το κλάμα πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται, παίρνουν ξανά ανάσα. Όταν οι πρωτόπλαστοι εξορίστηκαν από την αγάπη τους, το κενό από τη θεϊκή μήτρα που αποχωρίστηκαν ήταν δυσαναπλήρωτο. Έμελλε μια ζωή να το κυνηγάνε, μια ζωή να βασανίζονται να το γεμίσουν αγαπώντας είδωλα, μέχρι που τους δόθηκε μια συμβουλή: αγάπα τον πλησίον σαν τον εαυτό σου. Με μια πρώτη ματιά, έπρεπε να αγαπήσουν τον συνάνθρωπο για να ανακουφιστούν. Με μια δεύτερη, έπρεπε οι ίδιοι να αγαπήσουν τον εαυτό τους, άλλη οδός πέρα από αυτή δεν υπήρχε. Κι όμως το κενό αυτό μέσα τους, το πτωτικό κενό μέσα στο γένος των ανθρώπων, αυτό που δεν γέμιζε έμελλε πάντα να τους παρακινεί να ζουν και να δημιουργούν. Το κενό με το σκοτάδι που περιέχει, αυτό το τίποτα, είναι που το ίδιο το σύμπαν μας δίδαξε ότι μέσα από τη δημιουργική έκρηξη μπορεί να γίνει τα πάντα. Ακόμα κι ένα τίποτα που ονειρεύεται, μπορεί να καταφέρει να γίνει τα πάντα. Κι ο άνθρωπος είναι η απόδειξη ότι η ζωή πάντα νικά, η ζωή πάντα θα βρίσκει τρόπους να ζει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s