Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Κάθε σύννεφο έχει μια ασημένια επένδυση – Βίκυ Κατσαρού

Στην γκαρσονιέρα αυτή αναπνέω μόνο τη σκιά σου. Σκιά που περνάς από τη ζωή μου κάθε που πάω να φωτίσω το χαμόγελό μου και με σκοτεινιάζεις. Μέσα στο στενάχωρο τούτο δώμα, σε αναθυμιάσεις αλκοόλ και από βαριές ανάσες, κάθε βράδυ ξαγρυπνούσα. Θα έρθει, έλεγα στον εαυτό μου. Θα βρει τον δρόμο και θα έρθει. Και κάθε βράδυ φοράω το καλύτερο φόρεμά μου και σε περιμένω στο παράθυρο. Δεν έχω καν κουρτίνες μήπως και δεν με δεις, μήπως τον δρόμο χάσεις. Σε περιμένω όρθια και σήμερα με το κόκκινο φόρεμά μου. 186 μέρες πέρασαν και ακόμα δεν έχεις έρθει. Σε βλέπω στον δρόμο να έρχεσαι, σε φαντάζομαι από μακριά. Σειρήνες στον δρόμο σου και ξένοι πόθοι, πόσο φοβάσαι μην πέσεις στον δικό μου ασίγαστο. Πόσο φοβάσαι μήπως κάποιον τελικά αγαπήσεις. Και σε έχω τόσο αγαπήσει, πλούσια, άφθονα, ολοκληρωτικά, και κάθε που ξεστρατίζεις από μένα σιγά σιγά σταλάζει δηλητήριο η θλίψη μέσα μου. Φουντώνει η αγάπη μαζί με τη φυγή, μα να, σε βλέπω, έρχεσαι, μόνο που λείπει το χαμόγελό σου, μόνο που ξέρω ότι έρχεσαι για να με βασανίσεις, για να αφαιμάξεις κάθε στάλα αγάπης που στερείσαι. Στέκομαι στο παράθυρο και σε κοιτώ γελώντας δυνατά με το κόκκινο φόρεμά μου, φωτιά καίει το κάδρο γύρω μου, πύρινη λαίλαπα καταβροχθίζει τον κόσμο που μόνη έχτισα και ποτέ δεν μπήκες, και από τις κόκκινες γλώσσες ανάβω το τελευταίο σου τσιγάρο. Ο άνθρωπος που αγαπά βαθιά κερδίζει τον παράδεισο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s