Διάλογοι με το εγώ μου - Παναγιώτης Δρούγκας

Δεν… Δεν…. Είμαι λέφτερος – Δρούγκας Παναγιώτης

«Νίκος Καζαντζάκης: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος»»

Τι ωραία λόγια, δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.
Αυτά τα λόγια γυρνάνε συνέχεια στο μυαλό μου.

Μα εγώ ανησυχώ, τι θα γίνει, πως θα γίνει, πότε θα γίνει.

Κοίτα χαμογελούν.

Μα πώς; Δεν έχουν να φάνε, είναι στις γυμνές πλατείες και κάτω από γέφυρες, μα πώς χαμογελούν;

Μήπως δεν ξέρουν τι συμβαίνει; Πού βρίσκονται;

Αχ άγνοια! Αυτή τους κάνει έτσι, πάλι καλά που εγώ γνωρίζω και προετοιμάζομαι για το μέλλον μου.

Βέβαια και εγώ έκανα λάθη στο παρελθόν, λάθος επιλογές.
Αχ τι ωραία που πέρναγα, και φέρθηκα τόσο λάθος, μα τόσο λάθος

Αχ…

Μα τι μου λέει, ποια βόλτα, ποια έξοδο, για εξόδους είμαστε τώρα;

Κάτσε να βρω καμιά δουλειά και θα δούμε μετά για τις βόλτες.

Βόλτες, καλές είναι μα δεν σου φέρνουν φαγητό, ούτε στέγη.

Κοίτα πάλι, κοίτα! Δεν έχουν πως να πληρώσουν το ενοίκιο και μου γυρνάνε στις καφετέριες, κοίτα τους χαμογελαστούς! Να δω πόσο χαμογελαστοί θα είναι όταν θα τους ψάχνουν για το ενοίκιο.

Και εγώ μπορώ να είμαι χαμογελαστός, μένει μόνο να βρω μια δουλειά, να έχω έναν καλό μισθό, να πάρω και ένα αμαξάκι, φτάνει πια με τα λεωφορεία, τα μπούχτισα.
Και ναι, τότε θα είμαι και εγώ λέφτερος, δεν θα ελπίζω σε τίποτα, δεν θα φοβάμαι. τίποτα, θα έχω όλα όσα χρειάζομαι, ίσως και ένα ωραίο σπιτάκι. Ναι! Και αυτό μαζί και όλα καλά! Θα είμαι λέφτερος!

Σε ένα μήνα θα είναι όλα εντάξει! Θα έρθει και η άνοιξη! Μαζί με την άνοιξη θα έρθει και το χαμόγελό μου!

Τι με κοιτάς, δεν προλαβαίνω! Ποια στεφάνια και λουλούδια, είμαι και καινούργιος στη δουλειά, άσε με εμένα, μόλις πετύχω το στόχο μου θα έρθω εκεί να κάνουμε παρέα, τότε να δεις χαμόγελα που θα σας μοιράζω, διάπλατα!

Έχουμε και το καλοκαίρι. Τι πιο ωραίο από το να είσαι λέφτερος και να πίνεις δροσιστικά κοκτέιλ στην αμμουδιά;

Χαμογελάς και μόνο που το σκέφτεσαι, είδες που έχω δίκιο; Άσε με τώρα.

Αχ καλοκαιράκι, τι ωραία που περνούσα τα καλοκαίρια μου σαν φοιτητής, χωρίς σκοτούρες, χωρίς, χωρίς, χωρίς τίποτα.

Αχ, μα κοίτα τους βρε συ, κοίτα τους πως πλατσουρίζουν και χαμογελούν, λες και όλοι τους είναι λωτοφάγοι! Κοίτα τους!

Μα μόνο εγώ τους βλέπω! Τόση αναισθησία, τόση άγνοια!

Δεν θα έρθει ο χειμώνας; Να δεις πως θα κρυώνουν! Εμ, όποιος δεν κάνει το κουμάντο του, σαν τον τζίτζικα θα είναι, θα τρέμει νηστικός σαν κάθεται μέσα στο κρύο.

Μα κοίτα, κοίτα τους πως μαζεύτηκαν όλοι να γιορτάσουν και να χαμογελάσουν! Μα, μια στιγμή.

Εδώ δεν βλέπω χαμόγελα, μα μόνο κλάμα, εμ είδατε που σας τα έλεγα θα ερχόταν η στιγμή που θα σας έπιανε το κλάμα. Δεν με ακούγατε!

Με ακούτε!

Μα γιατί δεν με ακούτε;

Μα που με πάτε;

Αφήστε με να ζήσω, μην με σκεπάζετε, έχω πολλά να κάνω.

Μα ακούστε με, κρυώνω!

Μα ακούστε με, δεν μπορώ να κουνηθώ!

Μα ακούστε με, θέλω και εγώ να χαμογελάσω!

Με ακούτε; Eίμαι λέφτερος!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s