Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Η μεγάλη πάλη των ισορροπιών – Βίκυ Κατσαρού

Και τι είναι ένας καβγάς; Μια επιβολή κυριαρχίας. Δύο φοβισμένοι άνθρωποι, δύο παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν και δεν έχουν μάθει να συνυπάρχουν. Στην ουσία φοβούνται να συνυπάρξουν. Δύο σκαντζόχοιροι που προσπαθούν να έρθουν κοντά, με τα αγκάθια τους να πληγώνουν ο ένας τον άλλον ξανά και ξανά και ούτε που διανοούνται τα αγκάθια αυτά να τα μαζέψουν, να μείνει σάρκα απαλή.

Οι καβγάδες είναι οι άγαρμπες προσπάθειες δύο ανθρώπων να κουμπώσουν τα κομμάτια τους. Ο καθένας τους, ένας σωρός από στραβοκολλημένα αιχμηρά τρίγωνα, που όλο συγκρούονται τρυπώντας, σπάζοντας, ραγίζοντας, πληγώνοντας αυτόν που λένε ότι αγαπάνε. Δύο σωροί από στραβοκολλημένα τρίγωνα που θέλουν να μαλακώσουν, να στρογγυλέψουν, να υπαναχωρήσει ο ένας στο μέσα του άλλου, κι εκεί να φωλιάσει, εκεί να κατοικήσει, σε αυτό το μέσα που είναι λιμάνι κι όχι δεκανίκι.

Όταν οι δύο εραστές δουν ο ένας τον άλλον ως λιμάνι κι όχι στήριγμα για να ακουμπήσουν τις λειψές ζωές τους, όταν τον δουν ως λιμάνι που αναπαύονται και θεραπεύονται ανταλλάσσοντας ύπαρξη και ουσία, η διαμάχη καταλαγιάζει. Καταλαγιάζει η διαμάχη όταν θωρείς τον εαυτό σου ως αυτοτελή, ολοκληρωμένη οντότητα, ως ύπαρξη γεννημένη από αγάπη που μόνο αγάπη έχει να προσφέρει, που ξέρει να αποχωρεί όταν δεν θέλει, που ξέρει να ζυγίζει και να κρίνει.Που ξέρει να αποχαιρετά. Όταν αγαπάς ελεύθερα, θα συνεχίσεις να αγαπάς χωρίς να φοβάσαι τη φήμη του πόνου που συνοδεύει την αγάπη.

Η αγάπη δεν είναι πόνος, δεν είναι ελεημοσύνη, δεν είναι υποχρέωση. Πόνο φέρνει εκείνος που δεν τολμά να αντικρίσει τον ίδιο του τον εαυτό προτού αντικρίσει τον άλλο. Η αγάπη είναι μια κατάσταση ύπαρξης που δικαιώνει την παρουσία μας, η μήτρα που μας φέρνει στην πραγματική ζωή. Κι εμείς, αυτά τα στραβοκολλημένα αιχμηρά τρίγωνα, αλλοτριωμένοι από όσα μας κληροδότησαν, μικρά παιδιά που έμαθαν να απαιτούν και να ζητούν μόνο μέσα από το κλάμα και την γκρίνια, δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε στον αγαπημένο μας, πώς να του ζητήσουμε την αγάπη του, πώς να του δώσουμε τη δική μας που τρέμουμε να θρυμματιστούν αυτές οι αιχμές και έτσι να γίνουμε γλυκές καμπύλες.

Στην καρδιά μου μέσα καίει μια φλόγα. Εγώ έχω τη δύναμη, το κουράγιο επειδή σε αγαπώ, να ανοίξω με τα χέρια μου το στήθος μου, να πάρω τη φλόγα της καρδιάς μου, και να την ανταλλάξω με τη δική σου. Να φωτίσει το μέσα μας.

Μόνο άνοιξε γρήγορα μη σβήσει.

Άνοιξε γιατί ο κόσμος μας φυσάει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s