Ένας άλλος κόσμος - Μαρία Φραγκάκη

Οι μικρές κινήσεις που πληγώνουν – Μαρία Φραγκάκη

Πριν κάποιες μέρες πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα για να καταθέσω τα χαρτιά μου για ανανέωση διαβατηρίου. Περίμενα λοιπόν έξω από το γραφείο με πολλούς άλλους ακόμη. Μάλιστα, αστειεύομασταν και μεταξύ μας γιατί εγώ ήμουν χωρίς ραντεβού και όλοι οι υπόλοιποι είχαν κλείσει ακριβώς την ίδια ώρα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, μπαίνει μέσα μία οικογένεια με δύο παιδιά, τον μπαμπά και τη μαμά. Σκούρο δέρμα, μαύρα μάτια, αγέλαστο πρόσωπο και ρούχα αταίριαστα μεταξύ τους. Από μακρυά καταλάβαινες ότι δεν είναι Έλληνες και η σιγή του δωματίου μαρτυρούσε ότι και οι άλλοι αναρωτιόντουσαν «Από που να είναι τώρα αυτοί;». Ενώ οι φωνές μας σώπασαν, οι σκέψεις μας έκαναν πάρτυ μέσα σε αυτόν τον τόσο μικρό χώρο.

Το πρώτο πράγμα που ακούστηκε ήταν το τρίξιμο από τις ρόδες ενός παιδικού καροτσιού όταν το γύρισε η μαμά του. Το γύρισε προς το μέρος της, καθώς γύριζε και εκείνη την πλάτη της στη νέα οικογένεια της μικρής μας κοινωνίας. Μάλιστα, αυτή η πράξη συνοδεύτηκε και από την εξής αιτιολόγηση: «Τόση ώρα εδώ, πιάστηκα. Αφήστε που το μωρό είναι και άρρωστο και δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή με πολύ κόσμο.»

Με αυτό το παράδειγμα δεν θέλω να υποδείξω ότι η πράξη αυτή ήταν ρατσιστική, άρα κατά συνέπεια ότι είναι και η ίδια ρατσίστρια. Νομίζω το πρόβλημα πλέον είναι κάπως πιο βαθύ. Η παραπάνω κίνηση είναι από αυτές τις μικρές κινήσεις που μπορούν να μαχαιρώσουν έναν άνθρωπο στην καρδιά και όχι γιατί δείχνουν ότι δεν τον αποδέχονται, αλλά γιατί δείχνουν ότι τον φοβούνται. Κρύβουν μέσα τους αυτή την τρομοκρατία με την οποία έχουμε βομβαρδιστεί χρόνια τώρα. Κρύβουν κάτι βαθύ, που έχει ριζωθεί στις καρδιές πολλών ανθρώπων, παρ’ όλες τις επιφανειακές αναστολές τους.

Τι άραγε να σκέφτηκε αυτός ο άνθρωπος την ώρα που είδε κάποιον – για άλλη μία φορά – να του γυρίζει την πλάτη; Έχει χρόνο να το σκεφτεί ή τρέχει; Γιατί τρέχει… Όλοι όσοι φεύγουν από το σπίτι τους τρέχουν. Τρέχουν μέχρι να βρουν πατρίδα. Όμως έφυγαν από την πατρίδα τους. Σε ποιον αρέσει να φεύγει από τον τόπο που μεγάλωσε; Από τον τόπο που όλοι μιλούν την ίδια γλώσσα; Από τον τόπο που όλα σου φαίνονται γνώριμα; Κανένας δεν φεύγει… Όλοι τρέχουν. Κάποιοι μέσα τους και κάποιοι έξω τους. Γι’ αυτό οφείλουμε να δούμε κάτω από το δέρμα και να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε ίδιοι. Όλοι πλασμένοι από τον ίδιο Θεό. Και να τους αγκαλιάσουμε, να τους χαμογελάσουμε και να τους δώσουμε λίγο νερό στο Μαραθώνιό τους.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s