Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Μη, μάγκα μου – Βίκυ Κατσαρού

Παίζω από τον έναν σταθμό στον άλλον. Θέλω και δεν θέλω να ακούσω μουσική.  Αλλάζω ανάμεσα σε δύο σταθμούς, αλλάζω ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, στην εξιδανίκευση του έρωτα και στην πλήρη σύλησή του.

Πρόκειται για δύο τραγούδια. Ένα προηγούμενων δεκαετιών και ένα του τώρα. Τα τραγούδια του σήμερα παρουσιάζουν την αγάπη ως κάτι επώδυνο, ανολοκλήρωτο, απωθημένο, που περιέχει ψέματα, απιστία, πόνο, πολύ πόνο, ένα αίσθημα που ποτέ δεν θα βρει αντίκρισμα, ή ένα αίσθημα που βιώνεται μονόπλευρα και αν βιωθεί και από τους δύο, ο ένας δεν θα ξεχάσει να εκδικηθεί τον άλλον, να τον πληγώσει, να τον εξαπατήσει. Κι έτσι και οι δύο μπλέκονται σε έναν κύκλο ατέρμονου κυνηγητού, που μόνο μέσα από τον πόνο μπορούν να επιβεβαιώνουν και να βιώνουν αυτό το είδος διαστροφής που ονομάζουν αγάπη. Και οι δύο θέλουν όταν δεν θέλει ο άλλος, δεν θέλουν όταν θέλει ο άλλος, κι όταν πάνε να πλησιάσουν, όταν πια είναι τόσο κοντά που φαίνονται οι ατέλειες, από φόβο να διαχειριστούν έναν άνθρωπο αλλά κυρίως τον εαυτός τους  κάνουν πίσω.

Τα τραγούδια του τότε όμως μιλάνε για φιλιά, αγκαλιές, ερωτικές συναντήσεις, όρκους αγάπης, καρδιές που παίρνουν φωτιά και ψυχές που επιτέλους συναντούν τον  θεό τους: τον άνθρωπό τους. Μιλάνε για σημάδια από χείλη, δάχτυλα πάνω σε δάχτυλα, χέρια που κρατιούνται σφιχτά, βόλτες στη θάλασσα, σε σκοτεινά σοκάκια, μιλάνε για το «μαζί», αυτό το «μαζί» που ολάκερος ο κόσμος να γκρεμίζεται, δεν σπάει, αυτό το «μαζί» που σώζει γιατί δίνει κουράγιο σε αυτόν που αγαπιέται και δύναμη σε αυτόν που αγαπά, ένα «μαζί» που δεν σπάει ούτε το τέλος του κόσμου, ούτε η φτώχεια, ούτε η αλλαγή χώρας, ούτε τίποτα. Γιατί τα ωραιότερα ταξίδια έγιναν στα κρεβάτια, σε εκείνες τις πολύ προσωπικές στιγμές, στην ιερότητα που έχει ένα φιλί, λίγο πριν δυο ζευγάρια χείλη σμίξουν, το δευτερόλεπτο εκείνο που οι ανάσες πια γίνονται κοφτές. Ακόμα κι όταν τα τραγούδια αυτά μιλάνε για χωρισμό, αυτός ο χωρισμός δεν θα κρατήσει για πολύ και όταν το ζευγάρι πάλι σμίξει, εκείνος που περίμενε θα αγκαλιάσει τον άσωτο με αγάπη: Ήταν άδικος ο χωρισμός. Και ανυπολόγιστα σκληρός. Μη μου ξαναφύγεις πια, μάγκα μου, μείνει μες στην αγκαλιά μου.

Μη μου ξαναφύγεις πια.

Μη.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μη, μάγκα μου – Βίκυ Κατσαρού”

  1. Έλα αγάπη μου … κλείσε τα μάτια σου ένωσε τα χείλη σου με τα δικά μου να πάμε μακριά και φαντάσου ό,τι ….ναι φαντάσου ό,τι πετάμε δίχως φτερά πιασμένοι χέρι-χέρι σ’ έναν άλλον κόσμο δίχως χθές, εκεί που κάθε στιγμή είναι ένα αύριο,εκεί που η ανάσα κόβεται από την απόλυτη γαλήνη,εκεί σε μία πέμπτη…έκτη …εκατοστή διάσταση,εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια και κανόνες,αλυσίδες κι άγκυρες,εκεί όπου εισπνέω την ανάσα που εκπνέεις και τούμπαλιν,εκεί όπου τ’ αέρινα κορμιά ενώνονται σε’ έναν ατέλειωτο μαγικό χορό και μία αέναη σύζευξη ,εκεί όπου οι εκστασιασμένοι πυρήνες των οργασμικών κυττάρων διασπώνται σ’ εκατομμύρια βεγγαλικά , κι αυτά με την σειρά τους σε δισεκατομμύρια υποσωματιδιακές άπειρες σπιθούλες.Μην φοβηθείς αγάπη μου αυτό το ταξίδι,μή μου τρομάξεις δεν θ’ αντέξουν τα σύννεφα την αμφιβολία σου, θα διαλυθούν και θα πέσουμε.Τόσο πολύ σ’ αγαπώ…μά τόσο πολύ.
    Νικόλαος Φ.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s