Pink Freud - Βίκυ Κατσαρού

Το φως περνάει μέσα από το σκοτάδι – Βίκυ Κατσαρού

Σαν σήμερα, το 1869, γεννήθηκε ο Αντρέ Ζιντ, Γάλλος μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας, τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ. Με αφορμή την ανάμνηση της γέννησής του, ξαναθυμάμαι μια αποφθεγματική του ρήση: Αμαρτία είναι ό,τι σκοτεινιάζει την ψυχή.

Κι αν δεν έχουμε ακούσει ορισμούς για την αμαρτία. Κι αν δεν έχουμε νιώσει το κοινωνικό σύστημα, το θρησκευτικό, το εκπαιδευτικό, να μας φορούν βαριές αλυσίδες. Κατακλυζόμαστε από πρέπει. Κατακλυζόμαστε από ντιρεκτίβες. Τσιτάτα των πρέπει. Οδηγούς ζωής. Κατακλυζόμαστε από τύψεις. Ενοχές. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί  μπορεί να έχουμε ενοχές, ξαφνικά, από εκεί που δεν το περιμένουμε; Γιατί έτσι προγραμματιστήκαμε. Οι πρώτες λέξεις που ακούσαμε ήταν «μη», «όχι», «δεν πρέπει», «μηηηη, σου λέω!». Και αυτά τα «μη» συνήθως επέσυραν και τιμωρία. Κι όταν πειθαρχούσαμε, υπήρχε επιβράβευση. Και τελικά μάθαμε να φοβόμαστε την τιμωρία και να επιζητούμε την επιβράβευση, και όποτε θέλαμε να κάνουμε κάτι το οποίο όμως ο κώδικας, που είχαν χαράξει μέσα μας οι άλλοι, δεν το ενέκρινε, εμείς γεμίζαμε τύψεις. Κι ίσως τελικά δεν το κάναμε, περιμένοντας την επιβράβευση από τους άλλους. Ίσως επειδή φοβόμασταν κάποια τιμωρία κι ας είχαμε μεγαλώσει. Και ίσως η επιβράβευση από τους άλλους να ερχόταν, αλλά δεν ερχόταν η πιο σπουδαία επιβράβευση:  Εκείνη του ίδιου μας του εαυτού.

Μου πήρε αρκετά χρόνια, βασικά το ένα τρίτο της ζωής μου, για να συνειδητοποιήσω ότι όλα έχουν τον λόγο τους. Το σκοτάδι που μπορεί να μας καταλαμβάνει και να μας πλημμυρίζει, η θλίψη που μπορεί να κολλάει στο πετσί μας για μεγάλο διάστημα· έχει κι αυτή τη σημασία της. Στο σκοτάδι μέσα προετοιμαζόμαστε, επειδή δεν βλέπουμε επιστρατεύουμε τη διαίσθηση, την όποια ευαισθησία, μαθαίνουμε να ακούμε επειδή ακριβώς δεν βλέπουμε, ακούμε τον εαυτό μας. Και τότε σιγά σιγά έρχεται το φως. Κυριολεκτικά μας λούζει. Ο λόγος γιατί ξέρουμε πια τι είναι αυτό που σκοτεινιάζει την ψυχή μας:  να μην είμαστε πιστοί στον εαυτό μας, στα θέλω μας, στον σκοπό της ζωής μας. Και ο σκοπός της ζωής μας είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να ενωθούμε μαζί του. Δεν μπορούμε όμως να γνωρίσουμε τον εαυτό μας όταν τον φιμώνουμε και κάνουμε εκείνο που θέλουν οι άλλοι, όταν θάβουμε τις επιθυμίες μας γιατί έτσι μας έμαθαν. Και αυτή είναι η μεγάλη αμαρτία που διαπράττουμε: Να μην κάνουμε αυτό που θέλουμε.

Μου πήρε λοιπόν αρκετά χρόνια και αρκετό σκοτάδι για να δω το φως και, πιστέψτε με, είναι ένα φως που σε ζεσταίνει, ένα φως που έρχεται από τον σεβασμό του εαυτού μας και την αγάπη του, ώστε να φτάνουμε σε σημείο να αντιλαμβανόμαστε ότι η ευτυχία μας εξαρτάται από έναν και μόνο άνθρωπο: τον εαυτό μας. Ό,τι μπαίνει εμπόδιο σε αυτή την ευτυχία είναι αμαρτία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s