Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Η δύναμη του χορού – Μαρία Φραγκάκη

Σήμερα η Παγκόσμια Ημέρα του Χορού.

Τι να πει κανείς γι’ αυτό που ονομάζουμε χορό;

Είναι ένας τρόπος έκφρασης, μία συνομιλία, ένα ξέσπασμα, ένας τσακωμός, μία συμφιλίωση, ένας μεγάλος έρωτας, ένας αποχωρισμός, μία θλίψη, μία έκπληξη, ένα χαμόγελο.. Περικλύει όλες τις λέξεις του λεξικού μας και ακόμη περισσότερες που ανακαλύπτει το σώμα εκείνη τη στιγμή που κινείται στο ρυθμό.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο χορός γίνεται με στόχο να εντυπωσιάσεις, να δείξεις τις ικανότητές σου και είτε να προκαλέσεις είτε να γοητεύσεις. Όμως όσοι χορεύουν για τα παραπάνω, δεν έχουν χορέψει ποτέ στη ζωή τους.

Ο χορός είναι κάτι πολύ προσωπικό. Ένας δικός σου κόσμος που σου ανοίγεται όλο και περισσότερο. Τα δικά σου καλά κρυμμένα μυστικά που τα μοιράζεσαι με τους γύρω σου χωρίς να τα καταλαβαίνουν. Η δική σου αποκάλυψη.

Από ότι καταλαβαίνετε, το να χορεύεις σε απελευθερώνει, σε ξεκουράζει, σε ανακουφίζει και σε κάνει να αδειάζεις από σκέψεις περιττές και ανούσιες. Και αυτή η διαδικασία δεν έχει ούτε φύλο, ούτε ηλικία, ούτε χορευτικές ικανότητες. Έχει μόνο την ανάγκη μας να εκφραστούμε και να αφήσουμε το σώμα μας να παρασυρθεί και να ερωτευτεί τις νότες.

Ξέρετε, πολλές φορές δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ερωτευτεί, να χαθεί και να βρει το δρόμο του γυρισμού. Σκεφτόμαστε πολύ και ταλαιπωρούμαστε με δικαιολογίες που φυτεύουμε στο κεφάλι μας για οτιδήποτε επιθυμούμε να κατακτήσουμε.

Δουλεύουμε για να ζήσουμε και ξεχνάμε να ζούμε. Να πάρουμε το σύντροφό μας και να τον κάνουμε καβαλιέρο μας. Να αγκαλιάσουμε τη γυναίκα μας, σαν να ήταν η ντάμα μας σε ένα όμορφο τανγκό. Μικρά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν όχι μόνο την καθημερινότητά μας, αλλά και την εικόνα μας για τη ζωή.

Όλα γύρω μας είναι μουσική. Είναι ρυθμός. Από τα πουλιά, τον αέρα, τα αυτοκίνητα, τις κόρνες, τις ομιλίες, τις ψαλμωδίες μέχρι το κουδούνι του σχολείου, τον ήχο του λεωφορείου, τα πλήκτρα του υπολογιστή και το νερό που βράζει. Οτιδήποτε μας περιβάλλει μπορεί να είναι μία αφορμή για να πλάσσουμε το δικό μας κόσμο.

Ας διώξουμε, λοιπόν, ό,τι μας κρατάει πίσω και ας ξεκινήσουμε τη μέρα μας με ατσούμπαλα βήματα μπρος και πίσω, όπως του μωρού όταν προσπαθεί να περπατήσει για πρώτη φορά και τα οποία θα εξελιχθούν σε ένα ξεχωριστό παραμύθι.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s