Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα η μαμά μου!

Άρθρο 279
Γράφει η Μαρία Φραγκάκη

tumblr_inline_o4n5skh2jf1tkfn0y_500

Κανονικά τα γενέθλια των αγαπημένων μου ανθρώπων τα γράφω ως extras στο μπλογκ, όμως η σημερινή ημέρα ή καλύτερα η σημερινή γυναίκα δεν είναι για extra!

Γιατί είναι η μαμά μου… Η γερακίνα μου!

Η ιστορία αυτής της φωτογραφίας δεν είναι πολύ μεγάλη.. Άκουγα μία μέρα το “Μα εγώ δε ζω γονατιστός, είμαι της γερακίνας γιος” και νόμιζα έλεγε για εκείνη. Και για εκείνη λέει ακόμη και σήμερα στο μυαλό μου.

Βέβαια είμαι η κόρη της γερακίνας, όμως καμιά φορά είμαι και γιος. Το αγοράκι της, το Μανωλάκι της.. Ακούω σε όλα μετά από 23 χρόνια!

Τι να πω για τη μαμά μου;

Για αρχή είναι ένας ακούραστος άνθρωπος. Όσα χρόνια ζω, τόσα χρόνια δουλεύει αδιάκοπα, ακατάπαυστα και με μοναδικό στόχο την ευημερία των παιδιώ της. Όλα για εμάς. Αφιερωμένη και αφοσιωμένη. Σαν να είμαστε ο Θεός της και μας παρέδωσε την ψυχή της όταν γεννηθήκαμε. Αυτή τη μαμά έχω..

Έχει βέβαια και μία άλλη μεγάλη αγάπη.. Τα μαθηματικά. Κρατάνε το μυαλό της κοφτερό και παραγωγικό μέσα στην καθημερινότητα. Μαγεύεται από τους αριθμούς και βρίσκει μία ομορφιά σε αυτά που εγώ δεν εχω καταφέρει ακόμη να τη δω.

Πολλές φορές της ξεφεύγει και με λέει συναδέλφισσα, ενώ ξέρει ότι η καρδιά μου είναι αλλού δοσμένη. Όμως, όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ επιβεβαιώνω τον χαρακτηρισμό αυτό. Γιατί είμαστε συνάδελφοι στο όνειρο. Είναι και αυτή αθεράπευτα ονειροπόλα, όσο κι αν θέλει να με προσγειώνει γιατί είναι μαμά… Γιατί θέλει να με προστατεύσει. Όμως το βλέπει το όνειρο..

Δεν την καταλάβαινα καθόλου… Μα καθόλου… Όμως δεν χρειαζόταν.. Δεν την ενδιέφερε να καταλαβαίνω κάθε της κίνηση.. Αρκεί να ήξερε ότι έπραττε το σωστό και το σωστό ήταν και είναι πάντα το καλό μου.

Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώσεις έναν άνθρωπο και να τον καθοδηγήσεις να πάρει τις καλύτερες αποφάσεις για τον εαυτό του χωρίς να τον πιέσεις. Και όταν δεν το κάνει; Όταν χάνεται; Κάποιοι θα πουν “Ας χαθεί”. Αλλά η μαμά μου έβρισκε πάντα τρόπο να με φέρνει πίσω..ακόμη κι όταν δεν καταλάβαινα.

Η καλύτερή μου φίλη… Η πιο μάχιμη συνομιλήτρια… Η πιο δυναμική γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου…

Μου έρχονται στο νου στιγμές… Τόσο όμορφες και γεμάτες αγάπη. Πολλή αγάπη. Γιατί είναι η μαμά μου… το κορίτσι μου.

Η αλήθεια είναι ότι μαζί της με κυνηγάει ακόμη η εφηβεία μου. Το σύνδρομο του “δεν το κάνω γιατί μου το λέει η μαμά μου”! Όμως η ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι ποτέ κανένας δεν θα έκανε τόσα πράγματα για εμένα. Κανένας άλλος δεν θα με μεγάλωνε έτσι, δεν θα με φρόντιζε τόσο, δεν θα με αγαπούσε τόσο, δεν θα καταλάβαινε τον πόνο μου, δεν θα μου προσέφερε την παιδεία και τη μόρφωση που εχω τώρα, δεν θα ανεχόταν τα καπρίτσια και τα πείσματά μου, δεν θα ανησυχούσε τόσο για μένα, δεν θα έκανε τα πάντα για να είμαι χαρούμενη, δεν θα με προστάτευε έτσι, δεν δεν δεν…

Είναι η μαμά μου…

Έχει πολλά ταλέντα.. Μία μνήμη που ξεπερνάει αυτή του ελέφαντα, αντανακλαστικά σκέψης που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός, τη μαντική ικανότητα να ξέρει που είναι τα πράγματα που χάνω και τα ψάχνω σε όλο το σπίτι, το χάρισμα της ενόρασης αφού βλέπει τη μπλούζα που ψάχνω τουλάχιστον δέκα λεπτά στην ντουλάπα, μέσα στην ντουλάπα (καταλαβαίνετε ότι πιστεύω ότι με κοροϊδεύει όταν έρχεται και μου τη δείχνει ενώ ήταν μπροστά στα μάτια μου), μία ακοή που πιάνει οποιαδήποτε συχνότητα προκύψει στο πεδίο που βρίσκομαι και φυσικά (το αιώνιο παράπονό μου) την ικανότητα να εξαφανίζει όλα τα γλυκά από το σπίτι!

Μα κατάσταση είναι αυτή; Ανοίγω το ψυγείο και τίποτα. Τα έχει μοιράσει σε καλεσμένους, φίλους, συγγενείς.. Όλους εκτός από εμένα! Τώρα μεταξύ μας κάτι θα ξέρει, αλλά και πάλι ένας αναστεναγμός ακούγεται όταν ανοίγω το ψυγείο του σπιτιού!

Επίσης, διαβάζει πολύ. Όπως έχω ξαναπεί, πιο πολλά είναι τα βιβλία στο σπίτι μας από ότι τα έπιπλα. Διαβάζει τη μοναδική ώρα που έχει ελεύθερη μέσα στη μέρα και αυτή είναι το βράδυ. Ένα κομοδίνο στο οποίο δυσκολεύεσαι να βρεις χώρο από τα βιβλία.

Ένας άνθρωπος που διαβάζει τόσο πολύ, είναι αναμενόμενο και να γράφει. Πεζά, ποιήματα… εκθέσεις του αδελφού μου στο δημοτικό!! Γιατί όσο και να θέλει να με πείσει για την έκθεση της τρίτης δημοτικού που έπεσε στα χέρια μου, ότι δεν είχε καμία σχέση εκείνη, δεν μπορεί να το πετύχει! Η έκθεση ξεκινούσε ως εξής:

Βρέχει. Τα πουλάκια κελαηδούν. Ο ήλιος λάμπει.

Ποιος λογικός άνθρωπος θα πίστευε ότι το έγραψε ένα αγόρι 9 χρονών;!;

Μπορώ να γράφω ώρες για εκείνη. Τι μου έχει μαθει, τι έχουμε ζήσει μαζί, πόσο δοτικός άνθρωπος είναι… Όμως αυτό που αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μας!

Σε λατρεύουμε κι εγώ κι ο Μανώλης!
Χρόνια σου πολλά, χαμογελαστά και ήρεμα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s