Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Τζαζέψαμε! – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα, το 1959, έφυγε από τη ζωή ο Αμερικανός σαξοφωνίστας Λέστερ Γιανγκ, μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες στο χώρο της τζαζ.

Η τζαζ είναι ένα είδος μουσικής που απολαμβάνω πολύ να ακούω. Μου θυμίζει άλλες εποχές. Πάλι ασπρόμαυρη είναι η εικόνα που έρχεται στα μάτια μου, με χαμηλό φωτεισμό, αγκαλιασμένα κορμιά που ακουμπούν με σεβασμό το ένα το άλλο και βήματα δεξιά και αριστερά ίσα ίσα για να ηλεκτριστεί η ατμόσφαιρα.

Όμως σήμερα λέω να μιλήσουμε όχι για εκείνους που ακούν τζαζ, αλλά για εκείνους που είναι τζαζ!

Μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι. Συνήθως οι περισσότεροι το εκλαμβάνουν ως κάτι αρνητικό, αλλά δεν καταλαβαίνω το λόγο. Γιατί να πρέπει όλοι να είμαστε ίδιοι; Να ζούμε στον ίδιο κόσμο; Να έχουμε την ίδια θεώρηση για τα πράγματα; Να είμαστε φυσιολογικοί; Να βλέπουμε το ίδιο και να ακούμε το ίδιο;

Τι σεμνοτυφία επισκιάζει τη τζαζ μέσα μας;

Ίσως φταίει ότι στη ζωή μου έβλεπα από μικρή σκακιστές να μονολογούν πάνω από μία σκακιέρα και να μετρούν βαριάντες ακόμη κι όταν τρώνε.. Ίσως να φταίει ότι μεγαλώνοντας είδα και τους μαθηματικούς να πηγαίνουν πάνω κάτω με ένα χαρτάκι κι ένα μολύβι υπολογίζοντας. Νομίζω, όμως, ότι τελικά φταίνε οι δράκοι και οι νεράιδες που κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι.. Ας μη μιλήσω καλύτερα για τους δεινόσαυρους κάτω από το πάπλωμα στη μαγική σπηλιά!

Οι φίλοι μου σίγουρα θα έχουν φέρει δεκάδες τέτοιες εικόνες στο μυαλό τους από παρόμοιες στιγμές που έχουμε μοιραστεί!

Δυστυχώς μεγαλώνοντας αντικαθιστούμε τα παραμύθια με την πραγματικότητα. Ενώ δεν υπάρχει πραγματικότητα. Υπάρχουμε μόνο εμείς.

Από μικρή με προβλημάτιζε κάτι.. Γιατί οι σχιζοφρενείς να είναι τρελοί και να μην είμαστε εμείς; Ποιος το όρισε αυτό; Όταν εκείνοι μιλούν με κάποιον που εμείς δεν βλέπουμε, γιατί να μην υπάρχει; Όταν ακούν κάτι που δεν ακούμε, γιατί να το απορρίπτουμε ως τρέλα και παραίσθηση; Και μάλιστα το απορρίπτουμε ενώ όσα γνωρίζει ένα πεντάχρονο παιδί για τη θεωρία της σχετικότητας, άλλο τόσο γνωρίζουμε κι εμείς για τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Οι ινδιάνοι λένε ότι όταν ένας άνθρωπος γεννιέται, γεννιέται μαζί του και μία μουσική. Η μουσική του πνεύματός του. Απλά πρέπει να αποδεχτούμε ότι κάποιοι γεννήθηκαν παίζοντας ντραμς, κι άλλοι νανουρίσματα. Μην περιμένετε την ίδια συμπεριφορά και από τους δύο!

Σας φιλώ..

Χορέψτε τη μουσική σας… Μην τη βάζετε στη σίγαση επειδή μπορεί να είναι τζαζ!

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s