Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Η αλαζονεία – Μαρία Φραγκάκη

Σήμερα είπα δεν γράφω.. Από τις 7 το πρωί γρατζουνάω ένα πληκτρολόγιο. Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω, ξαναγράφω… Τίποτα δεν μου φαίνεται λογικό ή με συνοχή. Η σημερινή ημέρα, όμως, έχει πράγματα να πούμε.  Όπως και κάθε άλλη μέρα.

Σας έχει τύχει να θέλετε να πείτε πράγματα και να μην μπορείτε; Να θέλετε να γράψετε και να μην πηγαίνει το χέρι; Σαν να έχει αποκοπεί η σκέψη από το νευρικό σύστημα και ο εγκέφαλος να μην μπορεί να δώσει εντολή.

Ε μία τέτοια μέρα είναι και η σημερινή. Ή καλύτερα ήταν, μέχρι πριν από λίγο που πήρα την απόφαση ότι θα γράψω ακόμη κι αν αναγκαστώ να δημοσιεύσω ένα κείμενο που θα περιγράφει την ιστορία της Ντόρας της εξερευνήτριας (ήταν τα ακριβή λόγια μου όταν σηκώθηκα από τον καναπέ!).

Όπως μου είχε πει και ο Νικόλας, η έμπνευση δεν έρχεται, δημιουργείται. Το να περιμένεις να σε χτυπήσει το πνεύμα της επιφώτισης και να αρχίζεις να γράφεις τον τελευταίο πειρασμό, είναι κάτι έξω από τα όρια του πραγματικού.

Έτσι, αναζητώντας την έμπνευση, διάβασα κάτι που είπε ο Τολστόι:
“Αν βρεις άνθρωπο που να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, να είσαι βέβαιος πως αυτή είναι η μόνη μεγάλη ιδέα που πέρασε από το μυαλό του” και το συνδύασα με ένα σαν σήμερα που το 1966 προκάλεσε παγκόσμιες αναταραχές. Ο Τζον Λένον είπε σε συνέντευξή του: “Οι Beatles είμαστε πιο δημοφιλείς από το Χριστό.”.

Η επιτυχία είναι κάτι πολύ σχετικό. Οι περισσότεροι άνθρωποι τη συνδυάζουν με τα χρήματα, τη δόξα και την εξουσία, όμως αυτά απέχουν πολύ από την πραγματική επιτυχία. Πάντα είχα την απορία, πώς γίνεται άνθρωποι ανήθικοι, απατεώνες, εγκληματίες, υπερόπτες, αλαζόνες και ματαιόδοξοι, να απολαμβάνουν τέτοιες τιμές. Κατάλαβα στη συνέχεια ότι τιμή είναι ο σεβασμός των άλλων και ο αυτοσεβασμός, αλλά τιμή είναι και αυτή που αναγράφεται κάτω από τα προϊόντα των σουπερμάρκετ.

Η εικονική πραγματικότητα μετράει μόνο σε αυτούς που παρασιτούν για να βρουν κάποια ψίχουλα χαράς, η οποία είναι παροδική φυσικά. Η πραγματική επιτυχία δεν κραυγάζεται ούτε έχει ανάγκη να φανεί.

Δεν θεωρώ ότι οι Beatles ήθελαν μία τέτοιου είδους δημοσιότητα, αφού εξάλλου ήταν ήδη ένα θρυλικό συγκρότημα. Πιο πολύ τους στοίχισε στο τέλος αυτής της ιστορίας, παρά τους ωφέλησε. Γιατί, όπως μου είπε κάποτε ένας πολύ καλός μου φίλος από την Κύπρο: “Μπορεί να χτίζεις την αξιοπιστία σου και την εικόνα σου δέκα ολόκληρα χρόνια και να την καταστρέψεις μέσα σε ένα λεπτό.”

Κάπως έτσι θα κλείσουμε σήμερα φίλοι μου..

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s