Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Ο ειρηνικός πολεμιστής – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα, το 1894, οι αδελφοί Λιμιέρ εφευρίσκουν μία συσκευή που την ονομάζουν κινηματογράφο. Λειτουργεί ως κάμερα και ως μηχανή προβολής.

Οι ταινίες είναι η αδυναμία μου. Με συναρπάζει η κινηματογραφική πραγματικότητα. Συνδέεται η εικόνα με μία τόσο ταιριαστή – τις περισσότερες φορές – μουσική, όλα είναι πολύ τακτοποιημένα, σε αντίθεση με την πραγματικότητα, υπάρχει δράση, έντονα συναισθήματα, διεγείρεται το φαντασιακό κομμάτι του μυαλού και κάποιες φορές λειτουργούν και ως διδάγματα.

Με αφορμή μία τέτοια ταινία θα μιλήσουμε σήμερα, την οποία και έχω αναφέρει αρκετές φορές στα άρθρα μου. Είναι εκείνη που με έχει αγγίξει όσο και όπως καμία άλλη και κάθε φορά που την βλέπω ακούω και κάτι καινούριο. Λέγεται: “Το ταξίδι του ειρηνικού πολεμιστή.”

Σας παραθέτω έναν μικρό διάλογο:
– Χάνω το μυαλό μου.
– Καμιά φορά πρέπει πρώτα να χάσεις το μυαλό σου, πριν να έρθεις στα λογικά σου.

Κάθε φορά που το διαβάζω, μου έρχονται στο μυαλό κι άλλες σκέψεις.

Συνήθως οι άνθρωποι είναι βυθισμένοι σε μία τόσο συγκεκριμένη ρουτίνα, που αναρωτιέμαι πολλές φορές αν σκέφτονται ή αν απλά εισάγουν πληροφορίες στον σκληρό του εγκεφάλου τους. Αν επεξεργάζονται τα στοιχεία που παίρνουν από το περιβάλλον τους ή αν απλά τα τοποθετούν στα κουτάκια που έχουν δημιουργήσει.

Νομίζω η φράση “χάνω το μυαλό μου”, σημαίνει αναιρώ όλη αυτή την πραγματικότητα. Ανοίγω το δοχείο του μυαλού μου. Γεμίζω με επιλογές. Αντιλαμβάνομαι πόσα είναι τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Ζω τις στιγμές. Συνειδητοποιώ ότι αν δεν είμαι εγώ καλά, δεν μπορώ να προσφέρω και στους άλλους.

Χάνω το μυαλό μου, ίσως να σημαίνει ότι φτάνω στα όριά μου. Ότι με έπνιξαν οι υποχρεώσεις και τα πρέπει και αναζητάω κάτι άλλο. Ή έναν διαφορετικό τρόπο να τα διεκπεραιώνω.

Μπορεί, όμως, να σημαίνει κλείνω την τηλεόραση, χαμογελάω πιο συχνά, προσέχω την υγεία μου, διαβάζω βιβλία, είμαι ήρεμος/η, περπατάω περισσότερο, δεν κουτσομπολεύω, δεν γκρινιάζω, προσφέρω σε κάθε ευκαιρία.

Η τελευταία εκδοχή, μου αρέσει περισσότερο. Γιατί το να χάσεις το μυαλό σου έχει νόημα μόνο αν επηρεάσει τις δράσεις σου άρα και τα αποτελέσματά σου. Τα παραπάνω, ίσως φαίνονται πολύ φυσιολογικά σε κάποιον για να γίνουν, όμως η αίσθηση που παίρνω είναι ότι η πλειοψηφία δεν τα ακολουθεί.

Όλα ξεκινούν και τελειώνουν από εμάς. Όλα είναι ρευστά οποιαδήποτε στιγμή. Οπότε καλύτερα να τη ζούμε με ένα μυαλό που είναι έτοιμο να δεχτεί την αλλαγή, λίγο πειραγμένο (!), από το να τη ζούμε με πρόγραμμα.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s