Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Οι Ολυμπιονίκες του κόσμου – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα, πριν 103 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Ολυμπιονίκης στα αγωνίσματα άνευ όρων, Κωστής Τσικλητήρας.

Ένας πολύ μεγάλος αθλητής, που ξεκίνησε να σπουδάζει Οικονομικά και στη συνέχεια τον κέρδισε ο πρωταθλητισμός. Είχε πάθος γι’ αυτό που έκανε και δεν δεχόταν τίποτα λιγότερο από την πρώτη θέση.

Σε κάθε Ολυμπιακούς αγώνες, η τηλεόραση του σπιτιού μένει συνέχεια ανοιχτή, γιατί τόσο εγώ όσο και η μαμά μου λατρεύουμε τους συγκεκριμένους αγώνες. Ειδικά η μαμά μου τους κοιτάει σαν να είναι παιδιά της. Το ζει κανονικά. Νιώθει την αγωνία, την απογοήτευση, τη χαρά και τη συγκίνηση που της προσφέρει το θέαμα και πάντα συμπληρώνει λέγοντας: “Πωπω παιδί μου… Αυτοί οι άνθρωποι ξέρεις πόσα έχουν στερηθεί για να φτάσουν μέχρι εκεί; Πόσες θυσίες έχουν κάνει; Πόσο έχουν καταπονηθεί; Πολύ τους θαυμάζω. Πολύ!”

Η αλήθεια, όμως, είναι αυτή. Βάρβαρα ωράρια, πολύ αυστηρή διατροφή, πολλές ώρες προπόνησης, κούραση, περιορισμένες εξόδους και ένας τεράστιος ανταγωνισμός. Αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνούν καθημερινά τα όριά τους και πιέζουν μέχρι να μην μπορούν άλλο. Θυσιάζουν τον τωρινό τους εαυτό, γι’ αυτό που θα γίνουν στο μέλλον.

Κάποτε γνώρισα κι εγώ έναν τέτοιο άνθρωπο, που κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να διαπρέψει παρά τις φαινομενικές δυσκολίες. Αλλά δεν μπορούν όλοι να το κάνουν, γιατί το σώμα είναι μόνο η αρχή. Στον πρωταθλητισμό γυμνάζεις το μυαλό, το πνεύμα και την καρδιά σου, ανεξαιρέτως αθλήματος.

Μέσα από την εμπειρία μου στο σκάκι γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα ότι το κυνήγι του χρυσού προϋποθέτει χαρακτήρα. Ένα γυμνασμένο μυαλό με γρήγορα αντανακλαστικά σκέψης, ένα ηθικό πνεύμα και μία ήρεμη καρδιά. Εφόδια που θα σε οδηγήσουν, όχι μόνο στο βάθρο, αλλά και σε μία ευτυχισμένη ζωή.

Όπως, λοιπόν, και στα αθλήματα έτσι και στη ζωή, η προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα θα μας φέρει αυτό που επιθυμούμε. Σπάνια ένας άνθρωπος θα πετύχει κάτι σπουδαίο μόνο δουλεύοντας σκληρά. Σίγουρα είναι βασική παράμετρος, αλλά όχι η μοναδική. Το όλον μας ζητάει ολοκλήρωση μπροστά στο φαινόμενο που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Σαν τις μαμάδες μας που όλοι αγαπάμε. Το μυαλό τους είναι σε εγρήγορση, οι κινήσεις τους ταχύτατες για να είναι όλα σε τάξη, απόλυτα πειθαρχημένες στο πρόγραμμα, στερούνται πάρα πολλά πράγματα για να μας μεγαλώσουν, είναι ήρεμες στις δυσκολίες γιατί αποτελούν τους βράχους μας, μπορούν να θυσιάσουν τα πάντα, ακόμη και τον εαυτό τους, για να είμαστε καλά και πάνω απ’ όλα η καρδιά τους είναι γεμάτη αγάπη για εμάς. Γιατί; Γιατί όλα τα σπουδαία, όπως είπαμε, χρειάζονται όλες μας τις δυνάμεις για να αναπτυχθούν. Έτσι και τα παιδιά τους, έτσι και τα παιδιά όλου του κόσμου.

Αφιερωμένο στους καθημερινούς Ολυμπιονίκες, τις μαμάδες μας.

Αφιερωμένο στη δική μου αθλήτρια του στίβου, στη δική μου Ολυμπιονίκη.
Σ’ ευχαριστώ για όλα.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s