Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Η ανοχή – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα το 1913 γεννήθηκε η Ρόζα Παρκς, η μαύρη μοδίστρα που αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ ένα λευκό άνδρα τη δεκαετία του ‘50.

Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή, που άμεσα εκφράστηκε με μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους έγχρωμους επί 381 ημέρες, και βοήθησε έναν από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού, ονόματι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να ξεκινήσει μια διαδρομή που θα οδηγούσε στην ανάδειξή του σε κεντρική πολιτική φιγούρα στην Αμερική. Για τους λόγους αυτούς, η Ρόζα Παρκς σήμερα αναφέρεται ως «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».

Μετά από αυτή την αναφορά, ας μιλήσουμε για τη σημερινή μονοήμερη απεργία, στην οποία μάλιστα συμμετέχουν και τα ΜΜΕ. Ενοχλήθηκαν πολύ φαίνεται από το ασφαλιστικό και οι καναλάρχες, τα ειδησιογραφικά πρακτορεία, οι δημοσιογράφοι κτλ. Αύριο φημολογείται ότι θα κάνει μονοήμερη απεργία πείνας και ο πρωθυπουργός της χώρας!

Φυσικά αστειεύομαι. Σε όλα τα επίπεδα. Δεν θα σχολιάσουμε τη σημερινή κινητοποίηση, αφού ήδη έχουμε μιλήσει για διαφορετικούς τρόπους απεργίας και αντίστασης.

Όπως βλέπουμε και από την ιστορία της Ρόζα Παρκς, δεν χρειάζεται να φωνάξεις για να ακουστεί το μήνυμά σου. Αρκεί μία μικρή πράξη γενναιότητας.

Τι έκανε αυτή η γυναίκα; Δεν ανέχτηκε να την προσβάλλουν, να την μειώσουν, να την ταπεινώσουν. Επίσης δεν συμφώνησε σιωπηλά, με σκυμμένο το κεφάλι, αυτό που υπαγορευόταν την εποχή, ακόμη και αν αυτό σήμαινε τη φυλάκισή της. Σεβάστηκε τον εαυτό της. Έμεινε καθισμένη για να μπορεί να σταθεί όρθια.

“Οι άνθρωποι λένε ότι δεν έδωσα τη θέση μου επειδή ήμουν κουρασμένη” έγραψε η Παρκς στην αυτοβιογραφία της, “αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν κουρασμένη σωματικά … Όχι, είχα απλά κουραστεί να υποχωρώ.”.

Νέοι άνθρωποι που δουλεύουν για 500 ευρώ και αν, αύξηση αυτοκτονιών κατά 35%, διοικητικές θέσεις που καλύπτονται -πάλι- από τον κουμπάρο, η Χρυσή Αυγή μέσα στη Βουλή και σε κάθε γειτονιά, βιβλία ιστορίας που γράφουν για συνωστισμό στη Σμύρνη, πανεπιστήμια γεμάτα θρανία κομμάτων, τρομοκρατία από κάθε ραδιοτηλεοπτικό μέσο, νεκρά μωρά στο Αιγαίο… και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί αδιάκοπα.

Για πόσο ακόμη;

Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Περισσότερο από ποτέ.

O Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είπε:
“Η ζωή μας ξεκινάει να τελειώνει όταν μένουμε σιωπηλοί για τα πράγματα που έχουν σημασία.”

Θα κλείσω με μία ερώτηση που διάβασα πριν κάποιες μέρες σε ένα βιβλίο του Τόνυ Ρόμπινς. Είναι μία ερώτηση που μόλις την απάντησα -με χαρτί και μολύβι όπως είπαμε και χτες- έδωσε άλλο νόημα στη ζωή μου. Με έκανε να δω ξεκάθαρα τις απαιτήσεις που έχω από τον εαυτό μου, τόσο για τη δική μου τη ζωή όσο και για την κοινωνία που ζω. Σας προτρέπω να την απαντήσετε κι εσείς.

Η ερώτηση είναι η εξής: “Τι δεν ανέχομαι και δεν αποδέχομαι πια;”

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s