Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Το “Σαν χτες” με προσπέρασε – Μαρία Φραγκάκη

Εξαιρετική ημέρα σε όλους.

Ένα “Με αφορμή τα γεγονότα” που χάθηκε από τα μέσα τη χθεσινή ημέρα και έκανε πολλούς από εσάς να αναρωτιέστε γιατί. Για όλα υπάρχει κάποιος λόγος και με αφορμή αυτόν θα ξεκινήσουμε τη σημερινή μας συζήτηση.

Σαν χτες, λοιπόν, η ΠΟΕΣΥ με τη συμμετοχή της ΕΣΗΕΑ και όλων των Ενώσεων Συντακτών κήρυξαν απεργία σε ιδιωτικά, δημόσια και διαδικτυακά μέσα και αποφάσισα να συμμετέχω.

Θα ξεκινήσω από το φύτρωμα του σπόρου μέσα μου.

Ήμουν Πέμπτη Δημοτικού και μία ημέρα είχε απεργία και τα περισσότερα παιδιά είχαν ενημερωθεί να μην πάνε σχολείο. Το δικό μου τμήμα πάντα πήγαινε για δύο ώρες. Ο δάσκαλος ερχόταν μόνο γι’ αυτές τις δύο ώρες για να συζητήσουμε, για να μας εξηγήσει τι είναι απεργία και γιατί ο ίδιος πήρε την απόφαση να συμμετέχει σε αυτήν. Μας έλεγε ότι αυτές οι κουβέντες που θα ανταλλάζαμε εκείνες τις ώρες, δεν υπήρχαν ως ύλη στα σχολικά βιβλία και παρ’ όλ’ αυτά ήταν πιο χρήσιμες από ολόκληρο το βιβλίο της ιστορίας μας.

Μεγαλώνοντας, άρχισε να με απασχολεί πολύ το φαινόμενο απεργία και να αναρωτιέμαι το σκοπό του και τα αποτελέσματα που φέρει. Ιστορικά γνωρίζουμε απεργίες που έχουν φέρει μεγάλες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, ή τουλάχιστον έτσι μας άφησαν να πιστεύουμε. Ήταν αγώνες διαρκείας και μεγάλης έντασης. Ήταν και κάποιες άλλες που απλά έγιναν και γίνονται ακόμη για την τιμή των όπλων.

Ποιο είναι, όμως, το κοινό τους στοιχείο; Η ενότητα. Μία ομάδα ανθρώπων, ενωμένοι, απέχουν από κάτι συγκεκριμένο και αιτούνται μία αλλαγή. Πόσο σπουδαίο είναι αυτό;

Αυτό, βέβαια, δεν παύει να είναι παρά μόνο το σημείο εκκίνησης. Μήπως ταυτόχρονα θα έπρεπε να αλλάξουμε προσέγγιση και τους ανθρώπους που στοχεύουμε; Μήπως δεν θα έπρεπε να απευθυνόμαστε σε αυτούς που μας δημιουργούν το πρόβλημα, αλλά σε αυτούς που μπορούν να βοηθήσουν; Μήπως τελικά χρειάζεται να δώσουμε άλλο χαρακτήρα στον κοινωνικό αγώνα που επιτελείται;

Πώς θα σας φαινόταν αν κατέκλυζαν τα διαδικτυακά μέσα μηνύματα για να πετάξουμε τις τηλεοράσεις μας; ΌΛΟΙ. Κανένα σπίτι με τηλεόραση. Αυτό τι αντιδράσεις πιστεύετε θα έφερνε; Αν αντί για να βγούμε στους δρόμους, παίρναμε ένα πακέτο μακαρόνια ο καθένας και τα πηγαίναμε στην πλατεία της περιοχής που μένουμε; Αν δημιουργούσαμε ομάδες που θα ανέβαζαν το βιοτικό επίπεδο της μικρής μας κοινωνίας; Αν μπαίναμε στα σχολεία και μιλούσαμε για την αλληλεγγύη, για τον διπλανό μας, για την κοινωνική στήριξη; Αν όλοι που πήγαιναν σε μία διαδήλωση έδιναν από ένα ευρώ και οι συντονιστές της τα παρέδιδαν στο κοινωνικό ιατρείο;

Πόσα μπορούμε να κάνουμε και πόσα κάνουμε;

Φυσικά να μου πείτε, αυτό δεν θα αλλάξει το ασφαλιστικό. Υπάρχει όμως περίπτωση να αλλάξει με τις μονοήμερες απεργίες και τις επιστολές; Θαυμάζω τους ανθρώπους που το πιστεύουν, αλλά εγώ δεν είμαι μία από αυτούς.

Τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν αναλάβουμε δράση. Αλλά όχι δράση με κατεύθυνση το πρόβλημα, αλλά δράση με κατεύθυνση τη λύση.

Φτάνει πια με την κρίση, την ανεργία, τη μιζέρια, το φόβο, την τρομοκρατία, τον ρατσισμό και τις αυταπάτες. Αυτό που κάνουμε μέχρι τώρα δεν έχει αποτέλεσμα. Έχει θυμό και αγανάκτηση. Δεν ήρθε η ώρα να το αλλάξουμε;

“Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία” Ανδρέας Κάλβος

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s