Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Μια ταινία η ζωή μας – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα πριν από 39 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Φιλοποίμην Φίνος, γνωστός σε εμάς για την ίδρυση της Finos Films.

Ένας παθιασμένος άνθρωπος, αφοσιωμένος επαγγελματίας, που πήγαινε πρώτος και έφευγε τελευταίος στα γυρίσματα, πολύ απαιτητικός και χωρίς καμία υπόληψη στο χρήμα και την τηλεόραση. Δημιούργησε αξέχαστες στιγμές στη μεγάλη οθόνη και μετέτρεψε τον ελληνικό κινηματογράφο σε Χόλυγουντ.

Η αλήθεια είναι ότι οι παλιές ελληνικές ταινίες είναι βαθιά στην καρδιά μου. Ο αυθορμητισμός των ηθοποιών, το στήσιμο, η πλοκή, τα κουστούμια, το μακιγιάζ, η μουσική, ο χορός, τα μυτερά μπικίνι και το πάντα χαρούμενο και λυτρωτικό τέλος, μπορούν να με καθηλώσουν για μέρες μέσα σε ένα σπίτι με μόνη συντροφιά ένα τσάι και ένα πάπλωμα.

Ο Φίνος για μένα δεν ήταν απλά ο καλύτερος κινηματογραφικός παραγωγός, αλλά ένας άνθρωπος που ήξερε να διαβάζει τον παλμό της κοινωνίας. Έδινε στον θεατή μία μοναδική εμπειρία με κάθε του ταινία και τον έκανε να θέλει να είναι μέρος της.

Είναι αρκετά ελκυστική η σκέψη.. Ποιος δεν θα ήθελε η ζωή του να είναι σαν ταινία με χαρούμενο τέλος; Οι στιγμές μας να συνοδεύονται από μία μουσική και να τις ζούμε στην υπερβολή τους; Να ζούμε με την πεποίθηση ότι στο τέλος όλα καλά θα πάνε και η πλάση θα το γιορτάσει μαζί μας; Να γνωρίζουμε την περιπέτεια και τον κίνδυνο με συμμετρικές γρατζουνιές και μαλλιά επιμελώς ατημέλητα; Να βιώσουμε τον έρωτα στην πιο ρομαντική και τρελή μορφή του;

Μεγάλη πλάνη οι ταινίες… Μεγάλη πλάνη και η ζωή μας.

Γιατί κι αυτή ταινία είναι με μοναδικό πρωταγωνιστή εμάς. Το καλό είναι όμως ότι είμαστε ταυτόχρονα σκηνοθέτες, παραγωγοί, σεναριογράφοι, ενδυματολόγοι και όλο το τεχνικό επιτελείο. Μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας οποιαδήποτε στιγμή αυτό που επιζητούμε.

Για να είμαι ειλικρινής, πολλές φορές δεν μου αρέσει αυτός ο κόσμος. Δεν μου αρέσει που ζω εδώ. Στον δικό μου τον κόσμο, υπάρχουν νεράιδες, ξωτικά, δράκοι, χρυσόσκονες, ζώα που μιλούν..τέτοια πράγματα. Μου φαίνεται βαρετός ο κόσμος αλλιώς..

Οι περισσότεροι δεν ζουν την ταινία τους γιατί φοβούνται. Δεν έχω προσδιορίσει ακόμη τι φοβούνται περισσότερο, αλλά νομίζω ότι είναι το τέλος που δεν γνωρίζουν. Όμως αυτή η στιγμή που ζούμε είναι το τέλος. Κάθε στιγμή κι ένα τέλος. Κάθε στιγμή σημαίνει τον θάνατο της προηγούμενης.

Αφήστε τις στιγμές να φύγουν μόνες τους..μην τις σκοτώνετε εσείς.

Πάρτε μέρος στην ταινία σας. Ξυπνήστε και νιώστε ο αγαπημένος σας αστέρας του κινηματογράφου. Ντυθείτε ανάλογα, βάλτε μουσική, χορέψτε, δώστε ένα λουλούδι στην συντροφιά σας και χαμογελάστε. Κάντε ό,τι κάνατε, αλλά νιώστε βαθιά μέσα σας ότι αυτή η στιγμή είναι δημιούργημά σας, είναι μέρος της πλοκής. Ενθουσιαστείτε, παθιαστείτε…Παίξτε!

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s