Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Ο Αγγελόπουλος και η Νομική – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα το 2012 έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος σκηνοθέτης του ελληνικού κινηματογράφου, Θεόδωρος Αγγελόπουλος.

Το 1953 πέρασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία εγκατέλειψε στο πτυχίο. Το 1961, μετά το στρατιωτικό του, έφυγε για το Παρίσι, όπου αρχικά παρακολουθεί στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας, φιλμογραφίας με τον Ζορζ Σαντούλ και εθνολογίας με τον Κλοντ Λεβί- Στρος. Για να ανταπεξέλθει στα έξοδα των σπουδών του δούλεψε στη ρεσεψιόν της φοιτητικής εστίας, όπου διέμενε. Παρέμεινε στο Παρίσι και παρακολούθησε μαθήματα σινεμά-ντιρέκτ δίπλα στον εθνολόγο – κινηματογραφιστή Ζαν Ρους.

Η αλήθεια είναι ότι πέφτω, πάλι, πάνω σε κάτι που το έχω συναντήσει πολλές φορές στις προσωπικότητες τις οποίες μελετάω και σήμερα αποφάσισα ότι είναι άξιο σχολιασμού και συζήτησης.

Μία ακόμη μεγάλη μορφή της ελληνικής τέχνης με μισοτελειωμένο πτυχίο. Το αιώνιο σύνδρομο του Έλληνα και τα ερωτηματικά μιας καλλιτεχνικής φύσης.

Ο Αγγελόπουλος, όμως, είναι από τους λιγότερο γνωστούς στη λίστα των ανθρώπων που πέτυχαν, χωρίς ακαδημαϊκή μόρφωση.

Steve Jobs, Orville και Wilbur Wright,  Jane Goodall, David Bowie, Benjamin Franklin, Jerrie Mock, Henry Ford,  Quentin Tarantino, Bill Gates, Mark Zuckerberg,  John D. Rockefeller,  Abraham Lincoln και πολλοί άλλοι.

Ας το πάρουμε, όμως, από την αρχή. Να θυμηθούμε τη βάση μας. Να φρεσκάρουμε τις ερωτήσεις που δεν κάνουμε στον εαυτό μας τόσο συχνά.

Τι μας κάνει ευτυχισμένους; Γιατί πρέπει να συμβιβαζόμαστε; Ποιος καθορίζει την πορεία μας;

Όταν απαντηθούν αυτές οι ερωτήσεις, συνεχίζουμε στην προηγούμενη συζήτησή μας. Γιατί να πρέπει κάποιος να αποφοιτήσει από μία σχολή, της οποίας το αντικείμενο του περνάει αδιάφορο, να προγραμματιστεί να δουλέψει πάνω σε αυτό και στο τέλος να το μετανιώσει γιατί δεν έκανε αυτό που τον έκανε να ξυπνάει με χαρά; Γιατί να μας καταδιώκει η ταμπέλα του πτυχιούχου και μάλιστα του γιατρού, του δικηγόρου, του μηχανικού, του επιστήμονα, χωρίς να είναι αυτό που λαχταράμε; Γιατί να μην αφοσιωθούμε στην πιο δημιουργική ηλικία μας σε αυτό που μας παθιάζει; Ένα χαρτί – ή καλύτερα 3 και 4, γιατί το ένα πλέον δεν φτάνει – και μία δουλειά – καθόλα εξασφαλισμένη – έχουν μεγαλύτερη αξία από το μεράκι μας και την ανάγκη μας να εξωτερικεύσουμε τα χαρίσματά μας;

Η αλήθεια είναι ότι ο χώρος του πανεπιστημίου ή οποιασδήποτε σχολής ανεξαρτήτου επιπέδου, μπορεί να σου προσφέρει ζωτικής σημασίας στοιχεία για τη ζωή σου και την προσωπικότητά σου. Μαθαίνεις πως να διαβάζεις σωστά, αποκτάς γνώσεις, εξειδικευμένες μεν αλλά με υλικό για να δουλέψεις μόνος σου και να μάθεις πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, έρχεσαι σε επαφή με τους συμφοιτητές και τους καθηγητές σου, μαθαίνεις για την πολιτική και την κοινωνία, ωριμάζεις. Όμως δεν είναι αυτός ο μόνος χώρος που σου επιτρέπει να ζήσεις αυτές τις καταστάσεις.

Ουσιαστικά το πρόβλημα, κατά τη δική μου άποψη, εντοπίζεται στο για ποιο λόγο επιλέγει κάποιος να σπουδάσει. Αν ο λόγος είναι να βρει μια δουλειά και να βγάλει χρήματα για να ζήσει, τότε είναι μία λάθος επιλογή. Αν είναι γιατί του αρέσει το αντικείμενο και φαντάζεται τον εαυτό του να δημιουργεί πάνω σε αυτό, τότε παίρνει το σωστό δρόμο. Ακόμη κι αν δεν ξέρει τι θέλει να κάνει, είναι μία καλή αρχή για να μάθει τι θέλει.

Όμως φτάνει πια με αυτή την πίεση. Το άγχος. Την απαρχαιωμένη πλέον άποψη του “τι θα κάνεις στη ζωή σου αν δεν έχεις πτυχίο;”. Τα παιδιά τρέμουν τις πανελλήνιες, φθείρονται ψυχολογικά μέρα με τη μέρα, περνούν τα νεαρά τους χρόνια που διαμορφώνονται και ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, μέσα στα φροντιστήρια, διαβάζουν, διαβάζουν, διαβάζουν…και τελικά τι διαβάζουν; Δεν θυμάμαι να έγραφα ποτέ κάτω από 19, εκτός σπάνιων περιπτώσεων, και δεν θυμάμαι τίποτα.

Εκτός από ένα.. Ένα μικρό, αλλά το πιο μεγάλο που άκουσα ποτέ. Και αυτό ήταν στην Τετάρτη Δημοτικού. Μας ρώτησε ο δάσκαλος: “Ποιος ξέρει από που βγαίνει η λέξη άνθρωπος;”.. Κανένας δεν απάντησε. Τότε μας αποκάλυψε ότι η λέξη άνθρωπος είναι σύνθετη, από το άνω + θρώσκω που σημαίνει κοιτάζω ψηλά! Αυτό κράτησα… Και με αυτό προχωράω.

Η παιδεία είναι σπουδαίο πράγμα. Ένας τρόπος για να αποκτήσει παιδεία κάποιος είναι η ανώτατη εκπαίδευση. Όμως σε καμία περίπτωση ο μοναδικός και σε καμία περίπτωση δεν επαρκεί. Ούτε αναγκαία ούτε ικανή συνθήκη όπως θα λέγαμε και στα μαθηματικά.

Και ξαναγυρίζω… Τι μας κάνει ευτυχισμένους; Γιατί πρέπει να συμβιβαζόμαστε; Ποιος καθορίζει την πορεία μας;

Ένα είναι το σίγουρο. Όποιος δουλέψει σκληρά και αφοσιωθεί σε αυτό που κάνει, ό,τι κι αν είναι αυτό, θα βρει τον τρόπο. Το όνειρο έχει μεγάλο τίμημα. Θέλει συνέπεια και θυσίες. Το όποιο όνειρο..

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s