Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Ο τζαζίστας με τα 8 δάχτυλα – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα το 1910 γεννήθηκε ο Τζάνγκο Ράινχαρντ και μαζί του μία νέα εποχή για την τζαζ. Ο πρωτοποριακός βιρτουόζος κιθαρίστας της τζαζ και συνθέτης, που ξεχώρισε για την τεχνική και τη δεξιοτεχνία του, εφηύρε ένα εντελώς νέο στυλ τεχνικής τζαζ κιθάρας, που πλέον είναι μουσική παράδοση στη γαλλική τσιγγάνικη κουλτούρα.

Πώς έφτασε μέχρι εκεί;

Στις 2 Νοεμβρίου του 1928 ξέσπασε πυρκαγιά στο καραβάνι που είχε φτιάξει με την γυναίκα του. Σώθηκαν και οι δυο, αλλά ο Τζάνγκο είχε τραυματιστεί σοβαρά στο αριστερό χέρι και το δεξί πόδι. Αρνήθηκε τον ακρωτηριασμό που πρότειναν οι γιατροί και πήγε σε ένα κέντρο φροντίδας, όπου μετά από 18 μήνες στο κρεβάτι κατάφερε να περπατήσει. Όσο για τα δυο δάχτυλα του αριστερού χεριού που είχαν παραλύσει, ο Τζάνγκο σκέφτηκε και εφάρμοσε ένα εντελώς νέο τρόπο στην εκτέλεση, επικεντρώνοντας το παίξιμο στα δυο δάχτυλα με την πλήρη κινητικότητα. Έτσι, όλα του τα σόλο γινόταν μοναχά με τον δείκτη και τον μέσο.

Έχουμε ξαναμιλήσει για τις συνθήκες, αλλά τι συμβαίνει όταν το εμπόδιο προσωποποιείται και μας επηρεάζει άμεσα; Όταν αντιμετωπίζουμε κάτι σωματικό ή ψυχικό εμείς οι ίδιοι;

Ο Τζάνγκο είπε: “Θα τους δείξω πως γίνεται με 8 δάχτυλα.”. Πόσοι θα το έλεγαν αυτό, όμως;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Από τον Στήβεν Χώκινγκ μέχρι τον Νικ Βούισιτς. Άνθρωποι που ξεπέρασαν τον εαυτό τους και όχι απλά δεν δέχτηκαν την κοινή θεώρηση των πραγμάτων, αλλά δημιούργησαν βιώσιμες συνθήκες για το όνειρό του με τελείως διαφορετικά δεδομένα.

Τι τους κινητοποίησε; Τι ήταν αυτό που τους έκανε να πουν “Μπορώ και θα το κάνω;”. Εδώ οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έχουν κανένα φυσικό εμπόδιο, λυγίζουν, τα παρατούν, δεν αντέχουν την πίεση και τις δυσμενείς συνθήκες. Εκείνοι πώς κατάφεραν να ξεπεράσουν και αυτές τις προκλήσεις;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω την απάντηση. Μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω και να σας παραθέσω τις πληροφορίες που έχω από συνεντεύξεις και σεμινάρια πολλών τέτοιων προσωπικοτήτων.

Μετέτρεψαν όλα τα “όχι” σε “ναι”, τα “δεν μπορείς” σε “μπορώ” και τα “μα δεν βλέπεις πως είσαι” σε “γι’ αυτό θα πετύχω”. Αντέστρεφαν οτιδήποτε φαινόταν ως τοίχος στα σχέδιά τους και το έκαναν λόγο για να τα εκπληρώσουν. Αυτό ήταν σίγουρα το πρώτο βήμα.

Αυτό που μου προκαλεί, όμως, πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο ερευνητικό όσο και ανθρωπιστικό, είναι πώς ξεπέρασαν τη γνώμη που είχαν εκείνοι για τον εαυτό τους. Πώς πίστεψαν εκείνοι γι’ αυτούς.

Αυτό που λένε οι περισσότεροι έχει να κάνει με την ανέχεια που δείχνουμε σε δυσάρεστες καταστάσεις. Θεωρούν ότι οι άνθρωποι είμαστε πολύ ανεκτικοί. Στην ήττα, στην έκπτωση, στα λίγα, στη μιζέρια, στην ήττα.. Όμως εκείνοι αποφάσισαν να μην τα ανέχονται. Ο Άντονι Ρόμπινς λέει: “Πρέπει να πάρεις απόφαση όχι για το τι θες να πετύχεις, αλλά για το ποιος δεσμεύεσαι να γίνεις.”

Έτσι και αυτοί οι άνθρωποι. Δεσμεύτηκαν να γίνουν αυτό που αγαπούσαν, χωρίς καμία δικαιολογία.

Θα κλείσω με κάτι που άκουσα σε ένα σεμινάριο που παρακολούθησα στη Βαρκελώνη το 2013.

“Η ζωή θα βρει τρόπους να σε οδηγήσει εκεί που πρέπει να πας. Το θέμα είναι να την αφήσεις. Μην την κατηγορείς γι’ αυτά που σου φέρνει. Πες ευχαριστώ και δες πίσω από το γεγονός. Δες που σου δείχνει. Δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Μόνο σημάδια. Βρες τα.”

Αν ο Τζάνγκο δεν είχε μείνει με τα δυο του δάχτυλα παράλυτα, δεν θα είχε πρωτοπορήσει ποτέ…

Να θυμάστε:

Οι ατέλειές μας είναι η δύναμή μας. Κανένας πολεμιστής δεν νίκησε αλώβητος. Γιατί να θέλουμε να νικήσουμε, χωρίς να υπάρχει τίποτα να μας το θυμίζει; Οι πληγές μας, τα τρόπαιά μας.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s