Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα εκείνος…

Άρθρο 352 extra
Γράφει η Μαρία Φραγκάκη

tumblr_inline_o0y56eUcTE1tkfn0y_500

Αυτό είναι το αγαπημένο μου απόφθεγμα από εκείνον. Ή καλύτερα από τον άνθρωπο μέσα του.. τον Άνθρωπο στο ΝηΣί.

Τον άκουσα για πρώτη φορά να μιλάει τον Οκτώβριο του 12′ στον πάνω όροφο μιας καφετέριας στο Ηράκλειο Κρήτης και δεν ξέχασα ποτέ την πρώτη του φράση:

“Είμαστε γεννημένοι νικητές, αλλά προγραμματισμένοι να χάνουμε.”

Ήθελα να είναι ο δάσκαλός μου στο σχολείο. Ήταν κοντά η εποχή που θα άφηνε τη διδασκαλία και θα ακολουθούσε το δρόμο του coaching και θυμάμαι να το σκέφτομαι για μέρες. Στενοχωριόμουν, που ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα είναι πια μέσα σε μία τάξη.

Τον άκουγα να μιλάει και έγραφα ακόμη και το καλημέρα που έλεγε, γιατί ποτέ δεν έλεγε απλά καλημέρα.

‘’Αριστουργηματική, πανωραία, θεσπέσια, πανέμορφη, υπέροχη ημέρα!!’’

Όλοι όσοι βρισκόμασταν στο κοινό, ήταν αδύνατο να μη γελάσουμε μετά από αυτό. Να μη χαμογελάσουμε έστω..

Τον παρακολουθούσα στενά. Τι έκανε, πως περπατούσε στο χώρο, τι φορούσε, πως μιλούσε, τι έτρωγε, πόσο νερό έπινε, πως κοιτούσε..σχεδόν τα πάντα. Πρώτη φορά ερχόμουν σε επαφή με έναν τέτοιο άνθρωπο. Τον ντρεπόμουν, τον σεβόμουν και τον φοβόμουν ταυτόχρονα.

Όπου ήταν εκπαιδευτής, δήλωνα εθελόντρια. Όπου μιλούσε, πήγαινα. Ό,τι μου έλεγε, το κρατούσα σαν φυλαχτό. Ακόμη και αν δεν το έκανα. Ήξερα τουλάχιστον ποιο είναι το σωστό.

Για καιρό είχε κάτι να μου πει… Δεν πρέπει να έμαθα ποτέ γι’ αυτό που ήθελε, αλλά με αφορμή αυτό πήγα και κάθισα δίπλα του. Καθόταν μόνος του μπροστά από έναν υπολογιστή. Αμάν αυτός ο υπολογιστής. Από εδώ πήγαινε, από εκεί πήγαινε, παντού μαζί του τον είχε. Έγραφε, διάβαζε, έγραφε, διάβαζε. Εβδομάδες ολόκληρες αναρωτιόμουν τι μπορεί να έκανε τόσες ώρες.

Όλα άρχισαν όταν είδα τι έκανε. Έγραφε το βιβλίο του. Ένα βιβλίο που ήμουν από τα πρώτα άτομα που το πήραν στα χέρια τους.

“Μαρία μου, ο τίτλος και όσα εμπεριέχονται μέσα ως δομή και πληροφορία είναι άκρως απόρρητα. Δε θα μπορούσαν να μην είναι στα χέρια όμως του πιο, κατά πως φαίνεται, στενού συνεργάτη του Ανθρώπου στο ΝηΣί.
Σε ευχαριστώ για όλα.”
24 Μαρτίου 2015

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Ένιωθα τόση μεγάλη ευθύνη και τιμή εκείνη τη στιγμή, που δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω.

Κάποιο καιρό αργότερα έμαθα ότι θα ήμουν η συντονίστρια της ομάδας του Ανθρώπου στο ΝηΣί από την υπογραφή με το όνομά μου και την καινούρια μου ιδιότητα στο email του Islandofman.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου είπε να πάω σπίτι του. Έτρεμαν τα γόνατά μου. Πήρα τον κολλητό μου τηλέφωνο μέχρι να δω την ασημί BMW που οδηγούσε. Την ημέρα δε που με κάλεσε να πάμε με την Εύα και τον μικρό τους για φαγητό, εκεί τα είδα όλα. Στο μυαλό μου ήταν και είναι τόσο ψηλά που θεωρούσα εξαιρετικά πολύτιμο το γεγονός ότι μπορεί να έχω διαπροσωπικές σχέσεις μαζί του και να μου μιλάει για τα σχέδιά του και τις ιδέες του.

Η συνεργασία μας είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί. Ώρες ατελείωτες να μου εξηγεί, να με βοηθάει, να μου αφιερώνει χρόνο, όχι μόνο για τις διεργασίες που είχα αναλάβει, αλλά και για τα ζητήματα που με απασχολούσαν. Θυμάμαι να μην κλείνουμε το τηλέφωνο, μέχρι να είναι σίγουρος ότι είμαι καλά ή ότι έχει αλλάξει η εστίασή μου.

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά μέχρι σήμερα! Βασικά τίποτα!

Νιώθω ότι δεν κουράζεται ποτέ. Έχει την οικογένειά του -μια υπέροχη οικογένεια-, το βιβλίο του, τον Άνθρωπο στο ΝηΣί, τα coachings, τα σεμινάρια, τις ομιλίες, τον προσωπικό του χρόνο και ό,τι άλλο μπορεί να προκύψει μέσα στην καθημερινότητά του. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πως και πότε τα προλαβαίνει όλα.

Εκτός από αυτό, όμως, συνεχώς βελτιώνεται. Επειδή, όπως σαν ανέφερα, τον παρακολουθώ τα τελευταία 3 χρόνια πολύ στενά, η εξέλιξή του είναι τεράστια. Από τον τρόπο του, τη στάση του, την ηρεμία που έχει πλέον, την πραότητα, την ποιότητα των σεμιναρίων του, την ενέργειά του, ακόμη και η άρθρωσή του έχει βελτιωθεί.

Δεν έχει κάποιο μυστικό. Ό,τι μοιράζεται με όλους εμάς, αυτά κάνει. Ο Άνθρωπος στο ΝηΣί είναι μία φιλοσοφία που έχει δημιουργήσει ο ίδιος και τη ζει κάθε μέρα.

Ο λόγος, λοιπόν, για τον Νικόλα Σμυρνάκη. Τον άνθρωπο που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 34 χρόνια.

Νικόλα, σ’ ευχαριστώ για την κάθε στιγμή που μου έχεις αφιερώσει όλα αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα τους τελευταίους 9 μήνες. Κάθε μέρα είμαι πιο κοντά στο όραμά μου, χάρη στη δική σου πίστη και στήριξη. Σ’ ευχαριστώ για την επιμονή σου και την υπομονή σου, για τις συμβουλές σου και την ενέργειά σου.

Χρόνια σου πολλά. Γεμάτα φως, εμπειρίες, γνώσεις, συγκινήσεις, τρέλες, ήλιο, θάλασσα, ταξίδια, προσφορά, αγκαλιές και αγάπη. Να συνεχίσεις να μας εμπνέεις το ίδιο πολύ και να μας χαρίζεις τόσο ξεχωριστές στιγμές.

Σ’ ευχαριστώ για όλα… Πάλι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s