Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Παίζεις ή φεύγεις; – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα, το 1925, γεννήθηκε ο Γίουκιο Μισίμα, Ιάπωνας συγγραφέας. Προκαλούσε με τις πολιτικές του απόψεις, την ερωτική του ζωή και τiς φωτογραφήσεις του. Επίσης, αγαπούσε πολύ την Ελλάδα και τον πολιτισμό της. Το τέλος της ζωής του ήρθε όταν αυτοκτόνησε κάνοντας δημόσια χαρακίρι.

Ο ηρωικός θάνατος ενός πολεμιστή που θυσιάζεται για την πατρίδα του γοήτευε τον Μισίμα από πολύ νεαρή ηλικία. Έτσι, όταν ήρθε η ώρα να υπηρετήσει την Ιαπωνία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο συγγραφέας ήταν πανέτοιμος να δώσει τη ζωή του.

Όμως, για λόγους που ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να εξηγήσει, είπε ψέματα στους γιατρούς ότι έπασχε από φυματίωση, για να μην τον δεχτούν. Ορισμένες βιογραφίες αναφέρουν ότι η διάγνωση ήταν ιατρικό λάθος και όχι ψευδής δήλωση του Μισίμα. Στο βιβλίο του «Εξομολογήσεις μιας Μάσκας», όμως, το οποίο θεωρείται από πολλούς ως αυτοβιογραφικό, ο Μισίμα γράφει:

«Αυτό που ήθελα ήταν να πεθάνω ανάμεσα σε ξένους, χωρίς έγνοιες, κάτω από έναν ασυννέφιαστο ουρανό. Δεν ήταν ο στρατός η ιδανική λύση για το πρόβλημά μου; Γιατί φαινόμουν τόσο ειλικρινής όταν έλεγα ψέματα στον στρατιωτικό γιατρό; Γιατί είπα ότι είχα πυρετό για έξι μήνες, ότι ο ώμος μου πονούσε, ότι έφτυνα αίμα; Γιατί έτρεξα μακριά, όταν πέρασα τις πύλες του στρατοπέδου;» …

Αυτή η δήλωση με προβληματίζει και σκέφτομαι περιπτώσεις στη ζωή μου που είχα ωραιοποιήσει μία κατάσταση και προχωρώντας, με πολύ μεγάλη σιγουριά προς αυτή, έκανα πίσω.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους στόχους μας. Ξεκινάμε με την επιθυμία, γεμίζουμε ενθουσιασμό και πίστη, χαιρόμαστε όταν κάνουμε εικόνα το τέρμα της διαδρομής, ξεκινάμε για την υλοποίησή του και στο πρώτο, δεύτερο, τρίτο εμπόδιο, σταματάμε…

Δεν είναι ο φόβος που μας κρατάει πίσω… Είναι η έλλειψη πίστης. Δεν πιστεύουμε ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε. Γεμίζουμε τον εαυτό μας με αμφιβολίες και ερωτηματικά. Μετατρέπουμε τα εμπόδια σε σημάδια της ζωής και λέμε ότι δεν είναι γραφτό μας.

Μα φυσικά είναι σημάδια της ζωής. Είναι εκείνα που μας λένε: “Αν με ξεπεράσεις, θα είσαι πιο κοντά.”. Πώς θα ξεχωρίσουμε από τους υπόλοιπους δεκάδες ή χιλιάδες ή εκατοντάδες που θέλουν το ίδιο πράγμα;
Φαντάζεστε όλοι να παίρναμε αυτό που θέλαμε χωρίς να χρειαζόταν να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο; Που πάει το ταξίδι; Που πάει η ωρίμανση και η εμπειρία;

Τα εμπόδια είναι γνώση. Μαθαίνουμε από αυτά. Αν δεν υπάρχουν, ο στόχος μετατρέπεται σε εκπλήρωση. Και στόχος που δεν έχει εμπόδια, δεν είναι μεγάλος στόχος.

Ο μόνος τρόπος για να βιώσεις την ολοκλήρωση και το αίσθημα της νίκη, είναι να προχωρήσεις. Σαν το σκάκι.. Από τη στιγμή που κάθεσαι στην καρέκλα σου, οφείλεις να παίξεις.

Έχεις, βέβαια, και την επιλογή να παραιτηθείς. Να δώσεις το χέρι και να φύγεις… Πώς σου ακούγεται;

Παίζεις ή φεύγεις;

Ο Άνθρωπος στο ΝηΣί λέει:
“Συνέχισε μέχρι να πετύχεις και όχι μέχρι να κουραστείς.”

Με αυτό θα κλείσω σήμερα.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s