Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Τη Ρωμιοσύνη δεν την κλάψαμε ακόμη – Μαρία Φραγκάκη

Η σημερινή ημέρα δεν θα δύσει το ίδιο για εμένα… Ξεκινώντας να αναζητήσω υλικό για το άρθρο, μπλέχτηκα σε μια μελωδία που έχει κολλήσει στο μυαλό μου, σε στίχους που όσο τους διαβάζω τόσο περισσότερες εικόνες ζωγραφίζω. Μουσικές και εικόνες για την Ελλάδα.

Σαν σήμερα το 1966, ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοινώνει σε συνέντευξη Τύπου ότι άρχισε να μελοποιεί εννέα ποιήματα από τη «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου, με αφορμή τα επεισοδιακά γεγονότα του Πειραιά της 6ης Ιανουαρίου.

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Οι άνθρωποι ξεχνάμε εύκολα.. ή βολευτήκαμε τελικά. Τι άλλαξε από τότε; Πώς γίνεται ένας λαός να σώπασε; Να έσκυψε το κεφάλι και να συμφώνησε σε αυτά που του είπαν; Να ζει με δανεικά σπίτια, δανεικά αυτοκίνητα, δανεικές αξίες, δανεικά πιστεύω και δανεικό πολιτισμό; Γιατί, δυστυχώς, ακόμη κι ο πολιτισμός μας δανεικός θα γίνει..

Γίνεται η κρίση να μας έφερε σε αυτό το σημείο;

Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε,
όλοι σκοτώνονται πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,
έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κι η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους…
από τις τρύπες του πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος….  

Το πρόβλημα δεν είναι τι μας πήραν. Το πρόβλημα είναι τι μας γέμισαν τόσα χρόνια.

Είμαι αυτό που έχω. Είμαι αυτό που μπορεί η τσέπη μου. Είμαι ο τρόπος που διασκεδάζω. Είμαι μία καρέκλα και ένα καλοραμμένο σακάκι. Είμαι οι διακοπές μου. Είμαι το επάγγελμά μου. Είμαι ο αριθμός των εργατικών χεριών που διαθέτω.

Αυτά είσαι Έλληνα;

Όταν δεν έχεις, η τσέπη σου είναι τρύπια, το κρασί σου νερωμένο, η δουλειά σου αξιολογήσιμη, οι διακοπές σου στο χωριό που μεγάλωσες, το επάγγελμά σου υπεράριθμο και οι εργάτες σου στον τόπο τους, τότε τι είσαι;

Γιατί ξεχνάς; Ξεχνάς και η κρίση μπαίνει στο σπίτι σου. Δεν στην έφεραν. Της άνοιξες την πόρτα. Γιατί η κρίση ήρθε σε εσένα και σου είπε ότι δεν είσαι αρκετός, επειδή πια δεν έχεις. Ήρθε γιατί ξέχασες ποιος είσαι. Ξέχασες από που κατάγεσαι και τι κουβαλάς μέσα σου.

Το τίμημα είναι μεγάλο. Το τίμημα του να είσαι Έλληνας είναι βαρύ. Και αυτό όχι μόνο γι’ αυτά που προσφέραμε κάποτε στον κόσμο. Αλλά για τον Μπηθικώτση..

Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα όλοι πεινάνε,
όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε – πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,
μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια
φεύγουν απ’ τα χέρια τους για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.

Νομίζω ότι άλλαξα γνώμη.. Το τίμημα του να είσαι Έλληνας είναι 51 δισεκατομμύρια. Γιατί το τίμημα έγινε τιμή και ο Έλληνας Ευρωπαίος. Έτσι δεν είναι; Αυτά τα παλιομοδίτικα είναι πλέον ξεπερασμένα. Εμείς ανήκουμε στη Δύση. Εκεί είναι το μέλλον. Όχι;

….

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο,
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ’ τα άγρια γένεια τους,
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ’ τις άδειες τσέπες τους

Νομίζω λύνω το κουβάρι στο μυαλό μου…

Είμαστε μπερδεμένοι. Σαν να ήμασταν σε κώμα και τώρα που ξυπνάμε, δεν ξέρουμε τι ήταν πραγματικότητα και τι όχι. Αυτό που βλέπαμε στο όνειρο ή αυτό που ξέρουμε ότι ήμασταν;

Είμαστε ακόμη Ρωμιοί ή είναι πλέον αργά;

Έχω πίστη… Ο Έλληνας πάντα έβρισκε τον τρόπο.. Ακόμη κι ο Οδυσσέας γύρισε στην Ιθάκη..

Η γλώσσα μας προδίδει την ευφυΐα μας και η καρδιά μας χτυπάει με τις δονήσεις της καμπάνας. Αυτές που περιμέναμε τότε.. Αυτές που βαρούν ακόμη.

Καληνύχτα Έλληνα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s