Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Ο επιστήμονας μοναχός – Μαρία Φραγκάκη

Αλίμονο στους άπιστους και στους ρεαλιστές. Αλίμονο σε αυτούς που η λογική και το οπτικό τους πεδίο είναι τα μόνα στοιχεία που διαθέτουν. Αλίμονο σε αυτούς που μια ζωή μετρούν τι δίνουν και τι παίρνουν.

Σαν σήμερα, το 1884, έφυγε από τη ζωή ο Γκρέγκορ Γιόχαν Μέντελ. Ένας μοναχός που μελέτησε τους μηχανισμούς της κληρονομικότητας και χαρακτηρίζεται ως ο πατέρας της γενετικής.

Ο Μέντελ έκανε τις ανακαλύψεις του περίπου στα 1860. Ήταν όμως ερασιτέχνης, και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να προβάλει τις ιδέες του στην επιστημονική κοινότητα. Αποθαρρημένος, παράτησε τον κήπο του, πάχυνε (τόσο που δεν μπορούσε πλέον να σκύβει για να σκαλίσει το χώμα), και αφοσιώθηκε στα καθήκοντα του μοναστηριού. Ωστόσο, το 1866 αποφάσισε να δημοσιεύσει τις έρευνές του πάνω στα μπιζέλια, σε ένα τοπικό αυστριακό περιοδικό.

Μετά από 30 περίπου χρόνια, τρεις επιστήμονες από διαφορετικές χώρες, που δεν γνωρίζονταν ούτε μεταξύ τους, αλλά ούτε γνώριζαν και το έργο του Μέντελ, ανακάλυψαν τους νόμους της γενετικής εκ νέου! Την ίδια χρονιά και οι τρεις! Κάνοντας έναν τελευταίο έλεγχο ρουτίνας πριν δημοσιεύσουν τα αποτελέσματά τους, πέτυχαν την παλιά εργασία του Μέντελ, οπότε και δεν παρέλειψαν να τον αναφέρουν στις δικές τους δημοσιεύσεις, μέσα από τις οποίες έγινε γνωστός.

Αυτή η ιστορία με κάνει να αναρωτιέμαι πώς γίνεται ένας άνθρωπος να επιμένει σε κάτι, χωρίς να παίρνει την απαραίτητη προσοχή. Τι ψυχική δύναμη χρειάζεται να έχει για να συνεχίσει; Ποιος από εμάς θα συνέχιζε μόνος του το ταξίδι αυτό;

Τα παραδείγματα στην ιστορία μας είναι πολλά. Γιατροί, ερευνητές, επιστήμονες, συγγραφείς, που δέχθηκαν παγκόσμια αναγνώριση για το έργο τους, αλλά μετά το θάνατό τους. Τι ήταν αυτό, άραγε, που τους κρατούσε σε αυτό τον σκοπό;

Η απάντηση στο μυαλό μου δεν είναι ούτε ξεκάθαρη, ούτε προφανής. Εκεί που γυρίζω όλο και πιο συχνά τελευταία, είναι στις εξής δύο αρετές ενός οραματιστή. Στην πίστη και στο ένστικτο. Ένα ακαταμάχητο δίδυμο που κάνει τη γη να γυρίζει για τον καθένα από εμάς.

Το ένστικτο προϋπάρχει της πίστης και είναι η φωνή μέσα μας. Είναι η φωνή που μας λέει ποιο είναι το σωστό και το λάθος για εμάς, κάθε στιγμή. Είναι το ηχείο της καρδιάς, όπως το αποκαλώ. Μία ακαταλόγιστη έλξη που μπορεί να έχουμε για μία ιδέα, για έναν άνθρωπο, για μία πράξη. Κάτι που δεν εκλογικεύεται εκείνη τη στιγμή, αλλά είναι το μόνο πράγμα που βγάζει νόημα για εμάς.

Μετά έρχεται η πίστη. Η βαθιά πεποίθηση ότι θα γίνει πραγματικότητα αυτό που σκεφτόμαστε. Η πίστη είναι αυτή που θα μας κάνει να προχωρήσουμε, εκεί που δεν βλέπουμε φως. Κάνει τον κόσμο γύρω μας πιο φωτεινό και μας γαληνεύει στη φουρτούνα.

… Είναι αρκετά όμως αυτά τα δύο;

Εκεί που καταλήγω, μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ, είναι ότι είμαστε ενέργεια. Μία ενέργεια που ούτε ο θάνατος μπορεί να εξαλείψει. Γιατί μου φαίνεται αδιανόητο να φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο και να μη δικαιώνεται ποτέ η πίστη μας και το ένστικτό μας. Ίσως αυτό να φαντάζονταν κι εκείνοι οι άνθρωποι. Ότι κάποια στιγμή θα νιώσουν με κάποιο τρόπο αυτή την αγαλλίαση και την επιδοκιμασία. Ίσως να ένιωθαν ότι κάτι ανώτερο υποκινεί τις πράξεις τους.

Ποιος ξέρει; Εγώ θα τους ευχαριστώ γι’ αυτά που μας έδωσαν με την πίστη ότι θα το νιώσουν. Την ίδια πίστη που είχαν κι εκείνοι γι’ αυτά που άφησαν πίσω.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s