Η ιπτάμενη γυναίκα – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα το 1939 κηρύχθηκε θανούσα η Αμέλια Έρχαρτ. Πρωτοπόρος της αεροπορίας, με πολλές επιδόσεις ρεκόρ και η πρώτη γυναίκα που διέσχισε μόνη της τον Ατλαντικό. Το 1937 ξεκίνησε το ταξίδι της για το γύρο του κόσμου, το οποίο και δεν ολοκλήρωσε, λόγω εξαφάνισης του αεροπλάνο που πιλόταρε.

Όταν ήταν 7 ετών κατασκεύασε μία κεκλιμένη ράμπα, με τη βοήθεια του θείου της, και τη στερέωσε στην οροφή του μικρού σπιτιού που βρισκόταν στον κήπο της οικογένειάς της. Χρησιμοποίησε ένα ξύλινο κιβώτιο για έλκηθρο και πραγματοποίησε την πρώτη της ‘’πτήση’’. Το πηλίκο έγραψε μελανιασμένα χείλη και γόνατα, ένα σκισμένο φόρεμα και κάποιες μικρογρατζουνιές. Όμως το μόνο που αναφώνησε ήταν: ‘’Είναι ακριβώς όπως το πέταγμα!’’.

Ένα αγοροκόριτσι, όπως την αναφέρουν οι βιογράφοι της, που δεν σταμάτησε ποτέ να κυνηγάει τ’ αστέρια. Πίστευε στην ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και με τα κατορθώματά της, σε ένα κατά βάση ανδροκρατούμενο επάγγελμα, το υποστήριζε στο εκατό τοις εκατό.

Θαυμάζω πολύ τέτοιους ανθρώπους. Με συναρπάζουν. Γεμίζουν την καρδιά μου με ανυπομονησία για το αύριο. Μου δημιουργούν ταχυπαλμία. Κι όμως δεν μου μίλησαν ποτέ γι’ αυτούς.

Στο σχολείο μου έμαθαν ημερομηνίες πολέμων και καταστροφών και παρέλειψαν να μου μιλήσουν για τους γενναίους αυτού του κόσμου. Στο πανεπιστήμιο πάλι, μου είπαν ότι αυτός είναι ο δρόμος για να βρω δουλειά και να ζήσω με αξιοπρέπεια. Μία αξιοπρέπεια που δεν συμπεριλαμβάνει τα μεγάλα όνειρα, γιατί λίγοι θα φτάσουν εκεί. Παρέλειψαν κι εκεί βέβαια να μου μιλήσουν για εκείνους που κατέκτησαν τα όνειρά τους γιατί δούλεψαν σκληρά και δεν άκουσαν κανέναν, παρά μόνο το σκοπό τους που δεν τους άφηνε να κοιμηθούν τα βράδια.

Φυσικά, ούτε στην τηλεόραση μιλούν για εκείνους. Απλές αναφορές και σκόρπια λόγια, για να μπορέσει έπειτα να συνεχίσει κανονικά το πρόγραμμα με την κρίση, τη μιζέρια και τις αναρίθμητες συμφορές που έχουν πλήξει αυτή την κοινωνία.

… Γιατί;

Βαρέθηκα να βλέπω σκυμμένα κεφάλια. Ανθρώπους με ένα χαρτί κι ένα μολύβι, που αντί να σχεδιάζουν τη δική τους ιπτάμενη μηχανή, αριθμούν τα προβλήματα που έχουν. Ανθρώπους που ξυπνούν το πρωί και μουρμουρίζουν ‘’Άντε πάλι.’’, που πέφτουν για ύπνο και προσεύχονται να μην ξυπνήσουν. Κουρασμένοι τόσο, που το μόνο που θέλουν είναι να γυρίσουν σπίτι και να παραδώσουν τον εαυτό τους σε ένα κουτί που μιλάει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, ζουν μία ευχάριστη στιγμή και μετά κάνουν το σταυρό τους για να μην συμβεί κάτι κακό από τη χαρά που πήραν. Δεν ενθουσιάζονται με τίποτα για να μην απογοητευτούν σε περίπτωση που δεν πάνε όλα βάση σχεδίου. Δεν γελάνε δυνατά, γιατί τους βλέπει κόσμος και δεν χαμογελούν συχνά για να μην τους πουν χαζοχαρούμενους. Δεν κάνουν μεγάλα όνειρα γιατί: ‘’Έλα μωρέ, κάτσε στ’ αυγά σου! Καλά είσαι κι έτσι.’’.

Τρομάζω στην ιδέα η Αμέλια, ο Μπαχ, ο Ντα Βίντσι, ο Μαντέλα, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Σαίξπηρ, η μητέρα Τερέζα και πολλές άλλες προσωπικότητες αυτού του κόσμου, να αντιμετώπιζαν τη ζωή τους τόσο μικρόψυχα. Κοίταζαν ψηλά, γιατί ήξεραν ότι μόνο αυτός ο τρόπος υπάρχει για να φτάσουν εκεί. Το μοναδικό που μπορούσε να τους κρατήσει μακρυά από το σκοπό τους ήταν ο θάνατος.

Μία τέτοια ζωή θέλω… Γεμάτη γνώση και φως. Γεμάτη όνειρα. Γεμάτη ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Στην τελική, μόνο εμάς έχει. Αν δεν μπορούμε εμείς, τότε ποιος;

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: