Σαν σήμερα - Μαρία Φραγκάκη

Η συντροφιά του δαχτυλιδιού – Μαρία Φραγκάκη

Σαν σήμερα το 1892 γεννήθηκε ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, συγγραφέας και γλωσσολόγος, γνωστός για το βιβλίο του ‘‘Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών’’, το οποίο έγινε πολύ επιτυχημένη κινηματογραφική τριλογία.

Προσωπικά λάτρης της…

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι όλοι εκείνοι που έμειναν δίπλα στον ήρωα μέχρι το τέλος. Εκείνοι που πίστεψαν σε αυτόν, παρά τις φαινομενικές δυσκολίες. Εκείνοι που του έδειξαν τον τρόπο και τον άφησαν να βρει ο ίδιος το δρόμο του. Εκείνοι που τον αγκάλιασαν κι έμειναν μαζί του, ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Η συντροφιά του δαχτυλιδιού, όπως την έλεγαν.

Άραγε, πόσους τέτοιους ανθρώπους έχουμε στη ζωή μας; Με ποιους μιλάμε καθημερινά; Ποιους βάζουμε στο σπίτι μας; Ποιους εμπιστευόμαστε; Ποιους κάνουμε συμμάχους στο όραμά μας;

Οι περισσότεροι γεμίζουν τη ζωή τους με ανθρώπους γιατί φοβούνται να μείνουν μόνοι. Δεν ξέρω αν είναι τόσο η μοναξιά όσο η σιωπή της που τους τρομάζει. Όταν όλα γύρω μας σωπαίνουν, το μυαλό μας αποκτά στόμα και όσο και να κλείνουμε τ’ αυτιά μας, το ηχείο είναι εσωτερικό και εκκωφαντικό. Οπότε είναι παρήγορο να βρίσκονται άλλες φωνές, ανάλαφρες, χωρίς ουσία, με γνώμη για τα πάντα, αφού αποφεύγουν τη γνώμη τους για τον εαυτό τους.

Πριν λίγα χρόνια, σε ένα σεμινάριο που είχα παρακολουθήσει, μας έβαλαν μία άσκηση. Μας είπαν: ‘’Γράψτε κάτω τα 10 πρώτα ονόματα που σας έρχονται στο μυαλό, που αν τους παίρνατε τηλέφωνο και τους λέγατε ‘’Χρειάζομαι τη βοήθειά σου, έλα.’’, ενώ έμεναν δεκάδες χιλιόμετρα μακρυά, θα ερχόντουσαν.’’. Εκεί κάπου σταμάτησε το μυαλό μου. Έσπαγα για μέρες το κεφάλι μου.

Συνειδητοποίησα ότι από τα τόσα άτομα που είχα επιλέξει να είναι δίπλα μου, ελάχιστοι ήταν αυτοί που νοιάζονταν πραγματικά για εμένα. Για τα όνειρά μου, τους στόχους μου, τη ζωή μου. Όλοι μου μιλούσαν, μου μιλούσαν και δεν ήξερα πλέον αν ακούω εμένα ή αυτούς.

Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι δεν χρειαζόμουν δίπλα μου ανθρώπους που να μου μιλάνε. Χρειαζόμουν ανθρώπους που να με ρωτάνε. Να με παροτρύνουν να βρω τις δικές μου απαντήσεις, να χαράξω το δικό μου δρόμο, να ακούσω τη δική μου φωνή. Κατάλαβα ότι δεν θα έβρισκα ποτέ τον εαυτό μου, αν είχα συνεχώς κάποιους να μου υποδεικνύουν ποια θέλω να είμαι.

Γι’ αυτό διάλεξε με προσοχή τους συνταξιδιώτες σου. Η κάθε μέρα μετράει. Η κάθε στιγμή μετράει. Είναι η μόνη που έχουμε. Γιατί να την περάσουμε με τις σειρήνες;

Κλείνω με κάτι που έμαθα από τον Άνθρωπο στο ΝηΣί: ‘’Οι άνθρωποι έχουν την τάση να δικαιώνουν τους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους. Οπότε επίλεξε σοφά ποιους έχεις δίπλα σου.’’

Είσαι έτοιμος;

Αφιερωμένο στη δική μου συντροφιά…
Είμαι ευγνώμων που σας έχω δίπλα μου.

Τις καλύτερες ευχές μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s